ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่ทำอะไรลงไป
ซูเยว่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม
มือที่ห้อยข้างตัวกำแน่นเล็กน้อย ใบหน้าซีดเซียว ไหนเลยจะหลงเหลือท่าทีฮึกเหิมตอนตีคนเมื่อครู่
คนที่มางานฉลองบ้านใหม่วันนี้ล้วนเป็นผู้ที่สนิทสนมกับลู่เหยี่ย
หลี่เจี๋ยเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "พี่สะใภ้ เมื่อกี้เก่งมากเลยนะ พวกเราผู้ชายไม่สะดวกจะถือสากับหล่อน ยังดีที่มีพี่"
สิ้นเสียงเขา คนอื่นก็พากันเอ่ยปากตามมาเป็นชุดๆ
"ใช่เลย ควรจัดการหล่อนแบบนั้นแหละ"
"หยางปิง เวลาปกติดูเป็นคนดี ไม่คิดว่าเบื้องหลังจะยุยงเมียตัวเองให้ทำเรื่องแบบนี้ เห็นหน้าฉันหลังลวงจริงๆ"
"ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้ลงมือ ฉันก็แทบอดไม่ไหวแล้ว"
ซูเยว่แววตาสั่นไหวเล็กน้อย แต่ปากกลับพูดว่า "ฉันเองก็ทนไม่ได้ที่ได้ยินหล่อนพูดถึงลู่เหยี่ยแบบนั้น"
ลู่เหยี่ยยืนอยู่ที่เดิม มองดูซูเยว่พูดเช่นนี้ ในดวงตาพลันปรากฏรอยยิ้มจางๆ
เขาเคยเห็นท่าทีเด็ดขาดเหี้ยมโหดของซูเยว่ตอนจัดการคนที่ล่วงเกินนางมาก่อน
จึงมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าท่าทางของซูเยว่ตอนนี้เป็นสิ่งที่จงใจเสแสร้ง
ก้าวยาวๆ ไปหยุดตรงหน้าซูเยว่ ยกมือขึ้นมาจับมือนางพลางถามเสียงต่ำ "มือเจ็บไหม เดี๋ยวเข้าไปทายาให้"
คำพูดนี้ทำให้คนที่อยู่ข้างหลังพากันส่งเสียงแซว
ซูเยว่ค่อนข้างอึดอัด
นางชักมือกลับ พยักหน้าเบาๆ ด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย "ค่ะ"
พูดคุยกับผู้คนอีกสองสามประโยคก็หันกลับเข้าไปในบ้าน