ระหว่างที่หวังเจาตี้พูด สายตาก็จับจ้องอยู่ที่ซูเยว่
ตั้งแต่เช้าตรู่ หลิวชุ่ยเฟินก็มาที่บ้านนาง บอกเรื่องที่ซูเยว่ทำเมื่อคืน
เรื่องที่หมอเถียนกลับมาก็เป็นหลิวชุ่ยเฟินบอกนางเช่นกัน
เพื่อชายของตน นางจึงตบหน้าอกรับปากทันที ว่าหากได้เจอซูเยว่ จะต้องสั่งสอนอีกฝ่ายให้เข็ด
ซูเยว่หาได้ดูไม่ออกถึงเจตนาไม่หวังดีของหวังหลายตี้ไม่ ในใจรู้สึกขุ่นเคืองอย่างบอกไม่ถูก หากแต่บนใบหน้ากลับไม่แสดงออกมา
นางยกยิ้มมุมปาก เอียงศีรษะ
"พวกพี่สะใภ้พูดซะเหมือนเรื่องจริง ถ้าฉันไม่ใช่เมียของลู่เหยี่ย ฉันคงนึกเสียดายแทนพวกเขาแล้วล่ะ"
คนอื่น ๆ "..."
หวังหลายตี้ในใจพึงพอใจ แต่ทำสีหน้าแสร้งเสแสร้ง
"สหายซู เธอก็อย่าคิดมากไปเลย ท่านผู้บัญชาการลู่โดดเด่นขนาดนี้ คนที่ชอบเขามีถมเถไป"
"แต่สุดท้ายคนที่แต่งงานกับเขาก็คือเธอ ส่วนในใจเขาจะมีใครบ้างก็ไม่สำคัญ"
ซูเยว่หัวเราะเบา "ฉันไม่ได้คิดมากอะไรนะ แต่พี่สะใภ้ต่างหาก หน้าตาดูแย่มากเลยนะ หรือว่าแกล้งพูดแบบนี้ ก็แค่อยากให้ฉันคิดมากกัน"
หวังหลายตี้ในใจคิดการณ์เช่นนั้นจริง ทว่าไม่คาดคิดว่าซูเยว่จะพูดออกมาตรง ๆ
สีหน้าเปลี่ยนไปหลายต่อ หลังจากนั้นจึงยิ้มแหย ๆ "จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไง ข้าก็แค่เป็นห่วงว่าเจ้าจะถูกปิดหูปิดตาอยู่ในความมืด เลยเตือนด้วยความหวังดี เจ้าอย่าทำเหมือนหมาที่ไม่รู้จักความหวังดีของคนเลย"
ซูเยว่แค่นเสียงเยาะ ไม่ไว้หน้า "จะหวังดีหรือเปล่าใจของพี่สะใภ้ย่อมรู้ดี"
ความทรงจำของนางไม่เลว รอบนั้นที่หวังหลายตี้เอ่ยปาก นางก็จำอีกฝ่ายได้ทันที