ซูเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาฉายแววเย็นเยียบ
เธอไม่กล้าคิด หากตัวเองไม่ได้ไปหาลู่เหยี่ย หลังจากคนในครอบครัวถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบท สิ่งที่รอเธออยู่จะเป็นเช่นไร
ยังดีที่ลู่เหยี่ยไม่ปฏิเสธเธอ
เธอไม่คิดต่อ รวบรวมสติ ฟังบทสนทนาของสองคนนั้นต่อไป
เสียงทุ้มหยาบกล่าวว่า “ไม่มีปัญหา ถึงตอนนั้นอยากทำอะไรก็ทำ พอเบื่อแล้วก็ให้เฒ่าหกขายเข้าป่าลึก กำไรกลับเข้ากระเป๋าอีกต่างหาก”
เสียงของพวกเขาเบาลงเรื่อย ๆ จนใกล้จะหายไป
ซูเยว่จึงออกมาจากมิติ
นึกถึงบทสนทนาของสองคนนั้นเมื่อครู่ เธอไม่เดินหนีไปตรง ๆ แต่ใช้ความมืดยามราตรีเป็นเครื่องบัง ก้าวขาเดินตามหลังทั้งสองอย่างระมัดระวัง
มองคนทั้งสองเดินตรงเข้าไปในห้องหนังสือของท่านปู่
ภายในก็ดังเสียงรื้อค้นข้าวของในทันที
ซูเยว่ยืนแนบหลังชิดผนังข้างนอกหน้าต่างห้องหนังสือ หยิบระเบิดควันสลบที่ตัวเองเก็บไว้ก่อนอาหารเย็นออกมาจากมิติ
นี่เป็นของที่เมื่อก่อนเธออยู่เปล่า ๆ ก็เล่นประดิษฐ์ขึ้นมาเอง แค่กระแทก ระเบิดควันสลบก็จะแตกกระจาย แถมฤทธิ์ยังแรงมาก หากคนสูดเข้าไปคำเดียวจะจมอยู่ในห้วงภวังค์ลึกทันที
นอกจากจะมียาถอน ไม่อย่างนั้นอย่างน้อยต้องสลบ 40 ชั่วโมงขึ้นไป
เธอสั่งจิต ระเบิดควันสลบก็ปรากฏกลางอุ้งมือขึ้นมาทันที
เธอกินยาถอนเข้าไปหนึ่งเม็ดก่อน แล้วยกมือขึ้นแง้มหน้าต่างเบา ๆ ให้เปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ โยนระเบิดควันสลบในมือผ่านช่องนั้นเข้าไป
แล้วรีบปิดหน้าต่างสนิท
ระเบิดควันสลบพอตกถึงพื้น เปลือกนอกก็ปริแตก ควันสลบกระจายฟุ้งในชั่วพริบตา
ไม่ถึงสามวินาที ภายในห้องหนังสือก็ดังเสียงของหนักสองอย่างกระแทกพื้น