หลี่เยว่หยูไม่คิดว่าซูรุ่ยจะขอหย่ากับตน
นางตื่นตระหนกและหวาดกลัว
น้ำตาไหลอาบแก้ม รีบเอ่ยว่า “ข้าจะบอก เป็นหัวหน้าฝ่ายการเมืองกัวเหวินเฉียง”
เมื่อครู่ที่ถูกซูเยว่ตบนางไม่ได้ร้องไห้ แต่นาทีนี้เมื่อได้ยินซูรุ่ยจะหย่ากับตน นางกลับตกใจจนร้องไห้ออกมา
“ข้าให้เงินเขาไปห้าร้อยหยวน ให้เขาช่วยเปลี่ยนงานให้ท่าน”
นางพูดพลางน้ำเสียงเจือความแค้นโดยไม่รู้ตัว
“ก็เพราะซูเยว่ไม่ยอมช่วยเปลี่ยนงานให้ท่าน ข้าถึงไปหาคนอื่นช่วยเปลี่ยนให้ ข้าก็ไม่คิดว่าจะมีคนไปแจ้งความ”
เรื่องทั้งหมดนางทำอย่างปิดบังขนาดนี้ ไม่น่ามีใครรู้
นางมองซูรุ่ยด้วยดวงตาอาบน้ำตา เอ่ยสะอื้นว่า “พี่รุ่ย ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อท่านนะ แล้วข้าก็ยอมถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทเพื่อท่านแล้ว ท่านทำกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าไม่มีท่านข้าก็อยู่ไม่ได้”
ซูรุ่ยยืนนิ่งงัน เขาไม่เคยคิดเลยว่าต้นเหตุจะเป็นตัวเอง
น้ำตาล้นขอบตา เขากัดฟันกรอดพลางยกมือขึ้น
หลี่เยว่หยูเบิกดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบไม่หยุด ริมฝีปากแฝงรอยยิ้มขมขื่น
นางไม่ได้หลบหลีก ได้แต่มองเขาเช่นนี้
ฝ่ามือของซูรุ่ยไม่ได้ตกลงบนตัวนาง หากแต่ตบลงบนใบหน้าตัวเองอย่างแรง
เขาตบหน้าเดียวอย่างเต็มแรง ใบหน้าครึ่งซีกบวมแดงขึ้นทันที
“เป็นความผิดของข้าเอง”
เป็นเพราะเขาไม่รู้ถึงความคิดของหลี่เยว่หยู และมิอาจห้ามนางได้ทันการณ์
ตั้งแต่เด็กเขาถูกสอนว่าเขาเป็นบุตรชายคนโตของบ้าน ต้องสุขุม รอบคอบ ต้องแบกรับภาระของครอบครัว
และต้องปกป้องน้องสาวยิ่งกว่า
แต่หลังจากถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบท เขากลับไม่เคยทำอะไรเลย
มีแต่น้องสาวคนเดียวที่ส่งของกินมาให้ ฝากคนให้ช่วยดูแลพวกเขา ย้ายพวกเขาจากหมู่บ้านมาอยู่ที่ฟาร์ม