ซูเยว่จับผมของหลินหว่านไว้แน่น ออกแรงบีบให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น
มืออีกข้างคว้าข้อมือที่หลินหว่านยื่นมาจะจิกหน้า มือบีบแรง งอนิ้วมือของหลินหว่านหักเข้าหาหลังมือ
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นมา หลินหว่านร้องลั่นด้วยความเจ็บ
เธอดิ้นไม่หลุด สายตามองผ่านไปยังลู่หวยจือที่ยังคงยืนอยู่ข้างๆ แล้วตะโกนเสียงแหลม "ลู่หวยจือ นายจะยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นอีก?"
มองเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวดุร้ายของหลินหว่าน ลู่หวยจือก็ขมวดคิ้ว
เมื่อก่อนเขาคิดว่าหลินหว่านอ่อนโยน ใจดี ดีพร้อมไปเสียทุกอย่าง
แต่หลังแต่งงาน หลินหว่านก็เปลี่ยนไป
ไม่มีท่าทีอ่อนโยนเหมือนก่อนเลยสักนิด แถมยังชอบคิดเล็กคิดน้อย
ทั้งสองคนต่างก็ตกงาน เงินเก็บในบ้านก็ชดใช้ให้โรงงานรองเท้าหนังจนหมด
ชีวิตในบ้านฝืดเคือง แต่หลินหว่านยังเอาแต่เอาของไปให้ครอบครัวของตัวเองอยู่เรื่อย
เขากวาดสายตาจากร่างของหลินหว่านที่บิดเบี้ยวน่าเกลียด แล้วหยุดลงที่ซูเยว่
นางแม้แต่ตอนกำลังต่อสู้ ลำตัวก็ยังยืดตรง ไม่เหมือนหลินหว่านที่อาละวาดข่วนตีราวกับหญิงป่า เผ้ายุ่งเหยิงดั่งรังไก่
หากตอนนั้นเขาแต่งกับซูเยว่ ตอนนี้เขาคงได้นั่งทำงานในสำนักงานอยู่ในเมืองหลวง จะต้องมาตกระกำลำบากในที่ห่วยๆ แบบนี้ได้ยังไง
ความคิดนี้แล่นวาบขึ้นมา ไฟร้อนรุ่มในใจของลู่หวยจือก็พลุ่งพล่านปนเปรี้ยวขม
เขาก้าวเข้าไปข้างหน้า วางท่าเหมือนแต่ก่อนตอนเป็นคู่หมั้น แล้วเอ่ยกับซูเยว่ว่า "ซูเยว่ พอได้แล้ว"