ลู่เหยี่ยทำสัญญาณมือไปด้านข้าง จากนั้นยกมือขึ้น ค่อย ๆ เช็ดน้ำตาที่ไหลออกจากดวงตาของเธอ
เสียงทุ้มนุ่มลง “มีคนไปตามพวกมันแล้ว”
ตอนนี้เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของซูเยว่แล้ว ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยมีแรง
คิ้วขมวด “เธอโดนยา? เดี๋ยวฉันให้คนพาไปโรงพยาบาล”
เขาพูดพลางอุ้มซูเยว่ขึ้นมาทั้งตัว
ซูเยว่รีบส่ายหน้า “ฉันสูดดมระเบิดควันสลบที่บ้านทิ้งไว้ให้ใช้สลบคนอื่นเข้าไป กินยาแก้พิษแล้ว อีกเดี๋ยวก็หาย”
เพื่อให้ลู่เหยี่ยสบายใจ เธอจึงเล่าเรื่องเมื่อครู่คร่าว ๆ ให้ฟัง
ลู่เหยี่ยขมวดคิ้ว แววตาดุดันเย็นเยียบ แขนที่อุ้มเธออยู่เกร็งแน่นโดยไม่รู้ตัว
ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บของซูเยว่ถึงรู้สึกตัว รีบคลายแรงลง
เมื่อมองไปที่เธอ ความเย็นชาในแววตาจางหายไป
ในใจรู้สึกโชคดี ยังดีที่เธอพกระเบิดควันสลบติดตัว และยังดีที่วันนี้เขาเข้ามาอยู่แถวนี้พอดี
มองดูท่าทางที่เห็นได้ชัดว่าถูกทำให้ตกใจของเธอ เขายกมือขึ้น ลูบหลังเธอเบา ๆ “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว”
ซูเยว่ตอบอืมเบา ๆ
หลี่เจี๋ยกลับมาในไม่ช้า สายตากวาดมองซูเยว่ที่อยู่ในอ้อมแขนของลู่เหยี่ย แล้วส่ายหน้าให้ลู่เหยี่ย “ไม่เจอตัวพวกมัน” ลู่เหยี่ยขมวดคิ้ว เพิ่งจะอ้าปาก ไม่ไกลออกไปก็มีเสียงนกไนติงเกลแหลมใสดังขึ้นแว่วหนึ่ง
สีหน้าเขาเคร่งขรึมขึ้นทันใด หันไปพูดกับซูเยว่ “ฉันต้องไปแล้ว”
ในใจซูเยว่รู้สึกอาลัยอาวรณ์อย่างบอกไม่ถูก แต่ก็รู้ว่าเขามีภารกิจติดตัว เพิ่งปรากฏตัวมาช่วยตัวเองก็ดีมากแล้ว
เธอพยักหน้าเบา ๆ
ลู่เหยี่ยอุ้มเธอเดินไปถึงมุมตึก ถึงวางเธอลง
เวลารีบร้อน จึงกำชับกำชาให้เธอกลับหน่วยก่อน แล้วจากไปกับหลี่เจี๋ย