คิดได้ดังนั้น ซูรุ่ยหมิงก็กำระเบิดควันสลบในมือไว้แน่น ทำทีเหมือนไม่พบอะไรผิดปกติ
“พ่อหนุ่ม พวกเขาอยู่ไหน? ทำไมยังไม่มาถึง”
ชายหนุ่มหยางรุ่นเจ๋อได้ยินก็ตอบกลับ “ใกล้ถึงแล้วครับ”
ซูรุ่ยหมิงพยักหน้า เพียงแต่หายใจหนักขึ้นกว่าเดิม
เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว เขาก็ยกมือกุมหน้าอก “ข้าไม่ไหวแล้ว”
“พ่อหนุ่ม เจ้าไปเรียกพวกเขาก่อนเถิด ข้ารออยู่ที่นี่”
ระหว่างพูด ลำคอของเขาส่งเสียงดังคล้ายหีบลม “ฟืดฟาด” ราวกับหายใจไม่ทัน
หยางรุ่นเจ๋อตอนแรกยังสงสัยว่าเขารู้ความจริงหรือไม่ แต่เห็นสภาพเช่นนี้ ความสงสัยในใจก็จางหาย
“ท่านเป็นอะไร? ไม่เป็นไรนะ?”
เบื้องบนต้องการคนเป็นๆ ถ้าตายไป ภารกิจของเขาก็ล้มเหลวสิ
ซูรุ่ยหมิงไม่ตอบ โน้มตัวงอ มือสั่นๆ ควานหากระเป๋าอย่างลนลาน หยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกมา
เทยาเม็ดสีขาวออกมา เงยหน้ากลืนลงไป
หยางรุ่นเจ๋อกลัวเขาจะเป็นอะไรไปจริงๆ จึงไม่กล้าห้าม
กระทั่งซูรุ่ยหมิงกินยาลงไปแล้ว เขาก็เอ่ยเสียงร้อนรน “พวกเขาอยู่ข้างหน้า ทนไปอีกหน่อยเถอะ”
ซูรุ่ยหมิงไออย่างรุนแรงหลายครั้ง ไอหนักมาก
เขาก้มหน้า แต่หางตายังคงจับจ้องหยางรุ่นเจ๋ออยู่