หลิวหงจวินไม่คิดว่าเฉินเจี้ยนกงจะปลดเขาจากตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มงานโดยไม่พูดพล่าม
ทั้งโกรธทั้งแค้นในใจ
แต่ฐานะของอีกฝ่ายก็อยู่ตรงนี้ เขาจึงได้แต่เอ่ยปากอย่างไม่ยินยอม "ได้ ข้ารู้แล้ว"
เฉินเจี้ยนกงพยักหน้า
ซูรุ่ยหมิงขมวดคิ้ว "รองผู้อำนวยการเฉิน นี่ไม่เหมาะสมเลย"
ด้วยฐานะของเขา การได้เข้ามาทำงานในโรงพยาบาลก็เพราะซูเยว่ช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง
อีกอย่างหลังจากที่หลิวหงจวินพูดไปเมื่อครู่ เกรงว่าอีกไม่นานทั้งโรงพยาบาลคงรู้ว่าเขาถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบท
หากตอนนี้เขามารับตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มงานของห้องตรวจนี้ คนพวกนั้นไม่รู้จะนินทาเขาอย่างไร
ปืนยิงนกหัวแหลม
ตอนนี้เขาเพียงอยากอยู่อย่างสงบเสงี่ยม
หลิวหงจวินที่อยู่ข้าง ๆ จ้องเขม็งใส่ซูรุ่ยหมิงอย่างดุเดือด
เสแสร้งทำเป็นดี
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นอาจารย์ของเฉินเจี้ยนกง เรื่องวันนี้ต้องเป็นละครที่สามคนนี้รวมหัวกันเล่นแน่
ให้ตายสิ สามคนนี้ไม่มีใครดีสักคน
เด็กนั่นทำให้เขาถูกลดขั้นจากหัวหน้าแผนกมาเป็นหัวหน้ากลุ่มงาน
แก่แล้วยังมาแย่งตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มงานของเขาไปอีก
ส่วนเฉินเจี้ยนกง เป็นรองผู้อำนวยการก็ร้ายนักใช่ไหม!
เฉินเจี้ยนกงมองซูรุ่ยหมิงอย่างไม่เห็นด้วย "ความสามารถของท่านไม่ต้องสงสัย แค่หัวหน้ากลุ่มงานเอง ท่านก็วางใจเถอะ"
เขาทำท่าจนใจ "ตามหลักแล้ว ตำแหน่งรองผู้อำนวยการนี่ข้าก็ควรให้ท่านมานั่ง แต่เอาไว้ก่อนเถอะ ท่านทำงานที่แผนกอายุรกรรมไปก่อน เรื่องอื่นมีข้าจัดการ"