ซูเยว่สั่นศีรษะ น้ำตาไหลไม่หยุด เธอลดเสียงลง เอ่ยทั้งเสียงสะอื้น "คุณอาเล็กพาหนูมาค่ะ"
ลู่เหยี่ยก็ย่อตัวลงข้าง ๆ อธิบายเสียงเบา "ผมรู้จักคนที่ส่งพวกคุณไปมณฑลเฮยหลงเจียง เขาให้เวลาเราสิบนาที"
เขาพูดพลางเอาข้าวกล่องที่เตรียมมาออกมา แจกให้แต่ละคน
ซูรุ่ยหมิงกวาดตามองทั้งสอง เอ่ยเสียงทุ้ม "พวกแกสองคนมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง"
ร่างกายลู่เหยี่ยแข็งไปชั่วขณะ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
"ท่านปู่ ผมกับเยว่เยว่จดทะเบียนแล้วครับ วันนี้เธอจะไปอยู่กับผมที่หน่วยทหาร"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าคนตระกูลซูทุกคนเปลี่ยนไป
"เรื่องมันเป็นมายังไง" คราวนี้เป็นซูซื่อเชียนผู้เป็นบิดาที่เอ่ยถาม
ซูเยว่รีบเล่าเรื่องที่แม่ลูกตระกูลลู่หวยจือวางแผนบีบบังคับเธอออกมา
มารดาซูฟังจบก็กอดซูเยว่ด้วยความสงสาร น้ำตาไหลริน
ชายทั้งสามของตระกูลซูโกรธแทบบ้าคลั่ง
ซูรุ่ยกำมือแน่น ต่อให้กดเสียงต่ำก็ซ่อนความโกรธไม่ได้ "บัดซบ ลู่หวยจือไอ้สารเลวนั่น ถึงกล้าทำร้ายน้องสาวฉันอย่างนี้"
เขาไม่กล้าคิดเลย ถ้าซูเยว่แต่งกับลู่หวยจือจริง ๆ จะถูกครอบครัวนั้นรังแกขนาดไหน
หลี่เยว่หยูพี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลซูอดไม่ได้ที่จะเอ่ย "จะมีอะไรเข้าใจผิดไหม ฉันดูแล้วลู่หวยจือก็ไม่เหมือนคนแบบนั้นนะ"
ซูรุ่ยถ่มน้ำลายทันที
"น้องไม่ได้ยินที่เยว่เยว่บอกหรือว่าเขาแย่งงานไปแล้ว แล้วยังใช้เรื่องนี้ข่มขู่เยว่เยว่อีก"