“ไม่ต้อง” ซูรุ่ยหมิงปฏิเสธ
“ฉันว่ามันดีแล้ว สถานะของฉันตอนนี้ การได้มาทำงานที่โรงพยาบาลก็ถือว่าทางเบื้องบนเมตตาแล้ว”
“อีกอย่าง ตอนนี้เธอเป็นรองผู้อำนวยการ ทุกคำพูดทุกการกระทำต้องระวังเป็นพิเศษ ถ้ามีคนรู้ว่าเธอช่วยฉัน มันจะไม่ดีกับเธอด้วย”
นึกถึงคำพูดของเฉินเจี้ยนกงในห้องตรวจเมื่อครู่ เขาขมวดคิ้วแน่น “ต่อไปไม่ต้องบอกให้ทุกคนช่วยดูแลฉันแล้ว และก็อย่าไปบอกใครว่าฉันเป็นอาจารย์ของเธอ”
ถึงอยู่แผนกอายุรกรรมจะเหนื่อยกว่า แต่ก็ยังสบายกว่าทำนาตั้งเยอะ
อีกอย่าง ด้วยสถานะของเขาตอนนี้ ยิ่งเก็บตัวเงียบก็ยิ่งดี
เมื่อรู้ว่าเฉินเจี้ยนกงหวังดีต่อตนเอง ซูรุ่ยหมิงก็ลดเสียงลงจนนุ่มนวล
“เสี่ยวเฉิน ฉันรู้ว่าเธอหวังดี แต่ด้วยสถานะของฉัน การมีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันจะไม่ดีกับเธอ”
เขายิ้ม “ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อวาน วันนี้จะไปจัดของก่อน รอให้ถึงวันหยุด เธอพาอิงอิงมากินข้าวที่บ้านนะ”
นิ้วมือของเฉินเจี้ยนกงที่ห้อยอยู่ข้างตัวขดงอเล็กน้อย ตอบรับเสียงอ่อนโยนว่า “ได้”
ตอนพวกเขาออกมา ซูเยว่มองเห็นลู่เหยี่ยยืนรออยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่แรกเห็น
ริมฝีปากของเธอยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหาเขา “รอนานหรือเปล่า เมื่อกี้ฉันไปหาท่านปู่มา ท่านปู่ยุ่งนิดหน่อย ก็เลยเสียเวลาไปหน่อย”
ลู่เหยี่ยยกมือขึ้น ล้วงแตงหอมออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นให้เธอ
กลิ่นหอมของแตงหอมอบอวลไปทั่ว ซูเยว่ยื่นมือไปรับ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เธอเอาแตงหอมมาจากไหน”
ลู่เหยี่ยมองดูท่าทางกลืนน้ำลายของเธอ มุมปากยกยิ้มบางๆ “ผู้บังคับการเหลียงให้มา”