ลู่เหยี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด หางตาคิ้วก็เจือด้วยความยินดี
รับใบรายงานจากมือหมอ อ่านตัวอักษรข้างบนอย่างละเอียดทุกตัว แล้วพับเก็บใส่กระเป๋าอย่างพิถีพิถัน
หมอข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ยิ้มเอ่ยขึ้น “ผู้บัญชาการลู่ ยินดีด้วย ยินดีด้วย”
ลู่เหยี่ยก็ยิ้มตอบ “ขอบคุณครับ”
ซูเยว่ก้มหน้ามองหน้าท้องตัวเอง
เด็กคนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนของเธอ แต่ในใจกลับมีความยินดีที่อธิบายไม่ถูก
นี่คือลูกของเธอ
สายเลือดเดียวกับเธอ
เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตายิ้มแย้มของลู่เหยี่ยพอดี
สบตากัน เธอก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้ม
ทั้งคู่หน้าตาดีมาก
ตอนที่ยิ้มให้กันแบบนี้ ภาพมันช่างงดงาม
ซูรุ่ยหมิงยืนดูอยู่สองสามวินาที ก็พบว่ามีคนมองมาแล้ว
เขากระแอม
“ได้ผลตรวจแล้ว อย่ามัวเสียเวลาคุณหมออยู่เลย”
คำพูดนี้ดึงสติคนทั้งคู่กลับมา
ซูรุ่ยหมิงใช้ห้องทำงานร่วมกับคนอื่น
แม้ในใจจะดีใจ แต่เขาก็จำสถานะของตัวเองได้
ออกจากแผนกสูตินรีเวช ก็กลับไปห้องทำงานตัวเอง
ส่วนลู่เหยี่ยก็เดินไปส่งซูเยว่ถึงห้องทำงานของจางหงหรู
ในห้องทำงาน จางหงหรูกำลังอ่านเอกสาร
ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น เห็นทั้งคู่เดินเข้ามาด้วยกัน
เลิกคิ้วขึ้น พูดหยอก “เสี่ยวลู่เอ๊ย ส่งคนมาถึงห้องทำงานข้าแล้ว ยังไง ยังไม่อยากไปอีก?”
ซูเยว่หน้าแดง
ลู่เหยี่ยหน้าหนา ยิ้มมองจางหงหรู น้ำเสียงเบิกบาน “ผู้อาวุโสจาง ภรรยาผมท้องครับ”
จางหงหรูดีใจขึ้นมาก่อน
“ตรวจแล้วเหรอ? กี่สัปดาห์แล้ว?”
ลู่เหยี่ยตอบ “เพิ่งตรวจเสร็จ อีกไม่กี่วันก็จะห้าสัปดาห์แล้วครับ”
จางหงหรูก็ดีใจมากเช่นกัน