เฉินเจี้ยนกงพูดพลางถอนหายใจ
เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใยว่า “เยว่เยว่ ตอนนั้นครอบครัวเกิดเรื่อง อาจารย์กับพวกยอมตัดสัมพันธ์ก็เพื่อปกป้องเธอไว้”
“ถ้าเธอเป็นอะไรไป สิ่งที่พวกเขาทำไปตอนนั้นจะมีความหมายอะไรอีก”
“ฟังอาซักเฉินนะ ตราบใดที่ยังมีชีวิตก็ยังมีความหวัง ตอนนี้อาจารย์กับพวกไปถึงฟาร์มแล้ว ทุกอย่างกำลังไปในทางที่ดีขึ้น”
ซูเยว่เม้มปากแน่น หากไม่มีความทรงจำจากชาติก่อน เธอคงฟังเฉินเจี้ยนกง
แต่เพราะเธอมีความทรงจำจากชาติก่อน ต่อให้รู้ว่าที่เฉินเจี้ยนกงพูดนั้นมีเหตุผล เธอก็ตอบตกลงเขาไม่ได้
ยกถ้วยขึ้นจิบน้ำ
เธอมองไปที่เฉินเจี้ยนกง “อาซักเฉิน ที่ท่านพูดมาเยว่ทราบหมดแล้ว วางใจเถอะ เยว่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร”
คิดว่าเธอตกลงตามที่ตนพูดไว้ จะไม่บริจาคตำรับยาอีก
เฉินเจี้ยนกงพยักหน้า
สีหน้ากลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ฉันก็รู้ว่าเธอเป็นเด็กฉลาด”
เขาพูดเรื่องอื่นกับซูเยว่อีก ลู่เหยี่ยเห็นน้ำในถ้วยซูเยว่หมด จึงลุกขึ้นเติมน้ำให้เธอ แล้วเติมน้ำให้เฉินเจี้ยนกงด้วย
จากนั้นจึงถือกระติกน้ำร้อนเดินไปที่ห้องครัว
เฉินเจี้ยนกงนั่งบนเก้าอี้ มองดูการที่ลู่เหยี่ยเข้าไปในห้องครัว จากนั้นถึงกดเสียงต่ำ ถามซูเยว่เบาๆ ว่า “เรื่องที่เธอบริจาคตำรับยา เกี่ยวข้องกับลู่เหยี่ยหรือเปล่า เป็นเขาที่เสนอให้เธอบริจาคใช่ไหม”
ซูเยว่ถือว่าเป็นเด็กที่เขาเฝ้ามองดูเติบใหญ่ นิสัยของเธอเขาเข้าใจดีไม่มีใครเกิน
ช่วงที่มาโรงพยาบาลนี้ เขาสอบถามทางอ้อมจากคนอื่น ได้รู้เรื่องที่ซูเยว่ทำหลังจากมาที่นี่ไม่น้อยเลย