ลู่เหยี่ยมองลู่หวยจือด้วยแววตาเย็นชา คิ้วขมวดแน่น
"ลูกผู้ชายตัวโตๆ มาร้องห่มร้องไห้เป็นอะไรไป" น้ำเสียงนั้นไม่ปิดบังความรังเกียจและชิงชังเลยแม้แต่น้อย
ลู่หวยจือชินกับท่าทีแบบนี้ของอีกฝ่ายมานานแล้ว เขารีบเอ่ยขึ้นว่า "น้องเขย รีบช่วยข้าหน่อย ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่อีกแล้ว ที่นี่มันไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย"
เขามาถึงมณฑลเฮยหลงเจียงเมื่อคืนก่อน ตอนที่มาถึงก็ดึกมากแล้ว เลยพักที่หอพักรับรองไปหนึ่งคืน
เมื่อบ่ายวานนี้หลังจากทำแผลที่ศีรษะเสร็จ เขากับหลินหว่านถึงได้มาที่ฟาร์มดาราแดง
พอเห็นที่พัก เขาแทบจะหันหลังกลับทันที
แม้ก่อนหน้านี้จะเตรียมใจไว้แล้วว่ารู้ว่าที่นี่สภาพไม่เท่าเมืองหลวง แต่มันก็แย่เกินไปจริงๆ
ที่พักนี่ยังไม่เท่าห้องเก็บของที่บ้านเขาเลย แค่ดูฟางบนหลังคา เขาก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวลาฝนตกข้างนอกฝนตกหนัก ข้างในก็จะพรำๆ
ลู่เหยี่ยแสยะยิ้มเยาะ "ตอนนี้ถึงรู้ว่าข้าเป็นน้องเขย ตอนแกทำลายชื่อเสียงข้ากับภรรยาข้า ทำไมไม่นึกบ้างว่าข้าเป็นน้องเขย"
ได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ย ในตาของลู่หวยจือก็ฉายแววตื่นตระหนก
เขาฝืนยิ้มออกมา "น้องเขยพูดอะไรกัน ข้าจะไปทำลายชื่อเสียงท่านได้ยังไง"
ลู่เหยี่ยจ้องเขาแน่นิ่งสองวินาที มองตาลู่หวยจือที่เริ่มหลบ พลางเอ่ยขึ้นว่า "ลู่หวยจือ ที่นี่เป็นเขตของข้า แกคิดว่าเรื่องที่แกทำไว้จะปิดบังข้าได้หรือ"