แม่ของหลิวชุ่ยชุ่ยไม่รู้จักลู่เหยี่ยและซูเยว่ แถมยังไม่รู้จักหลิวชิวหมิงและพวกด้วย
พอเห็นเครื่องแบบทหารบนร่างของทั้งสี่คน หัวใจก็สั่นสะท้าน
นางรีบลุกขึ้นผงกศีรษะ "อยู่ อยู่เจ้าค่ะ หล่อนอยู่ในห้อง"
มองพวกเขาอย่างระมัดระวัง "พวกคุณมาหาหล่อนมีธุระอะไรหรือ?"
คังเวยซวี่เอ่ยปากเสียงเย็น "สหายหลิวชุ่ยชุ่ยต้องสงสัยว่าทำร้ายญาติทหาร เราจะพาตัวหล่อนไปสอบสวนเดี๋ยวนี้"
แม่ของหลิวชุ่ยชุ่ยได้ยินดังนั้นก็ตกใจ รีบพูดว่า "จะไม่ใช่เข้าใจผิดหรือ? เด็กคนนั้นของบ้านเราขี้กลัวมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่มดยังไม่กล้าเหยียบ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร"
ด่าก็ส่วนด่า แต่พอเอาเข้าจริงเกี่ยวกับเรื่องที่จะต้องติดคุก นางก็ต้องปกป้องอยู่ดี!
อย่างไรเสีย นั่นก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขที่นางเบ่งออกมา
ในห้อง หลิวชุ่ยชุ่ยก็ได้ยินคำพูดของคนพวกนี้เช่นกัน มองลอดหน้าต่างออกไปเห็นซูเยว่และลู่เหยี่ย สีหน้าซีดเผือดในบัดดล
ซูเยว่และคนพวกนี้มาด้วยกัน หรือว่าเมื่อวานลู่หวยจือทำไม่สำเร็จ?
หรือว่าลู่หวยจือซัดทอดนาง?
ใจเต้นโครมคราม ตื่นตระหนกจนไม่มีแก่ใจคิดอะไรมาก
ถือโอกาสที่คนพวกนี้ยังไม่เข้ามา ค่อยๆ ย่องออกจากห้อง ออกทางประตูหลังของห้องโถงใหญ่
ในลานบ้าน พวกเขาย่อมได้ยินความเคลื่อนไหวข้างใน
หลิวชิวหมิงและลู่เหยี่ยสบตากัน แล้วพาคังเวยซวี่วิ่งไปทางลานหลัง
เมื่อครู่พวกเขาจงใจยืนตอบคำถามแม่ของหลิวชุ่ยชุ่ยในลานบ้าน ก็เพื่อให้หลิวชุ่ยชุ่ยตื่นกลัว จะได้ไปหาผู้บงการเบื้องหลัง