ลู่หวยจือพูดพลางเปิดผ้าห่ม ลุกจากเตียง วิ่งเข้าหาซูเยว่
มองดูจะถูกร่าง ซูเยว่ก็ถูกเข้าไปในอ้อมแขน จู่ ๆ แขนก็ถูกจับโดยลู่เหยี่ย ก่อนที่เขาจะรู้ตัว ร่างก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ร่างกระแทกลงพื้น โดนจุดนั้นเข้า เขาเจ็บจนสีหน้าเปลี่ยนไป
หลินหว่านยืนอยู่ที่ประตูตั้งแต่แรก
เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไป หมอบลงข้างลู่หวยจือ เอ่ยถามด้วยสีหน้ากังวล "หวยจือ นายเป็นยังไง? ไม่เป็นไรนะ?"
ลู่หวยจือปัดมือเธอออกไป นัยน์ตาสีแดงก่ำจ้องเขม็งไปที่คนสองคนคือลู่เหยี่ยกับซูเยว่ที่ยืนอยู่ตรงประตู
ใบหน้าเดิมที่เคยดูดี บัดนี้บิดเบี้ยวน่าเกลียด
"ลู่เหยี่ย" เขาขบกรามแน่น
เรื่องจุดนั้นใช้การไม่ได้แล้วส่งผลกระทบต่อเขาหนักหนา ยิ่งเห็นลู่เหยี่ยเมื่อครู่ปกป้องซูเยว่ เขาก็ยิ่งเกลียดชัง ถึงขั้นความกลัวลู่เหยี่ยก็มลายหายสิ้น
"นายแน่ใจนะว่าจะปกป้องนังสารเลวนั่น? นายรู้ไหมว่าเธอทำอะไรลงไป เธอทำให้ฉันเป็นหมัน!"
เกือบจะเป็นเสียงตะคอกออกมา
ลูกผู้ชายคนหนึ่ง จุดนั้นกลับใช้การไม่ได้ เรื่องนี้สำหรับเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับหายนะที่กลืนกิน
ลู่เหยี่ยขมวดคิ้ว มองเขาด้วยสายตาเย็นชา "เช่นนั้นเจ้าก็บอกมาสิ เจ้าอยู่ในฟาร์มดี ๆ ทำไมนางถึงไปทำหมันเจ้า?"
ลู่หวยจือ "……"
มือที่ยันพื้นออกแรง นิ้วทั้งสิบกำแน่นเล็กน้อย
เขาจะกล้าพูดได้อย่างไร
หลินหว่านเมื่อครู่ถูกลู่หวยจือผลักไป นั่งครึ่งตัวบนพื้น
ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็มองไปที่ซูเยว่อย่างไม่เชื่อสายตา