คังเวยซวี่มองไปที่ซูเยว่ "สหายซูเยว่ สิ่งที่สหายหญิงคนนี้พูดเป็นความจริงหรือไม่"
ทั้งสองคนนับว่าเป็นคนคุ้นเคยกันดีแล้ว
ซูเยว่พยักหน้า
"เป็นเรื่องจริง"
หนิวหงเซี่ยหลบอยู่ด้านหลังคังเวยซวี่และพรรคพวก ได้ยินดังนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว "เธอพูดจาเหลวไหล ลองถามคนอื่นดูสิ ว่าฉันเคยคิดจะเอากรรไกรแทงเธอตอนไหน"
"กลับกลายเป็นพวกเธอสองคนนังแพศยาที่รวมหัวกันคิดจะทำร้ายฉัน"
เฉินอิงอิงถ่มน้ำลาย "แก่นังแพศยา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกเป็นใคร จะไปทำร้ายแกทำไม"
ซูเยว่ไม่สนใจนางโดยตรง หันไปหาคังเวยซวี่ "สหาย ฉันยอมรับว่าหลังจากมาอยู่หน่วยทหาร ฉันก็ระลึกเสมอว่าทหารและประชาชนเป็นหนึ่งเดียวกัน แต่พวกนางกลุ่มนี้กลับเที่ยวโปรยข่าวลือว่าฉันแอบมีชู้เมื่อคืน"
"ใช้ถ้อยคำที่หยาบคายมาก ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของฉันและสามีอย่างรุนแรง โดยเฉพาะสองคนนี้..."
นางชี้ไปที่หลิวเหมียวเหมียวและหนิวหงเซี่ยที่หลบอยู่ด้านหลังคังเวยซวี่และพรรคพวก "คนหนึ่งถือหินจะขว้างฉัน อีกคนถือกรรไกรจะแทงฉัน ฉันขอให้พวกท่านตรวจสอบและยืนยันข้อเท็จจริง"
"บังคับให้พวกนางหยุดแพร่กระจายข่าวลือและกู้ชื่อเสียงของฉันคืนมา"
เมื่อได้ยินคำพูดของซูเยว่ สีหน้าของคังเวยซวี่และคนอื่นๆ ก็เคร่งเครียดขึ้นมา
คนอื่นไม่รู้ แต่พวกเขากลับรู้ดีว่าซูเยว่ทำอะไรไปเมื่อคืนนี้