ล้วนเป็นธนบัตรใหญ่ เมื่อมองดูคร่าว ๆ ก็มีประมาณสิบกว่าใบ
ซูเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านปู่ ท่านจะทำอะไรกันคะ ฉันมีเงินนะ"
ตอนที่ครอบครัวเกิดเรื่องในครั้งนั้น ได้ทิ้งสมุดบัญชีเงินฝากไว้ให้เธอหนึ่งเล่ม ข้างในมีเงินอยู่สามหมื่นกว่าหยวน
นอกจากนั้น ก่อนที่เธอจะออกจากเมืองหลวง เธอยังแอบกลับไปที่บ้านเก่าอีกครั้งหนึ่ง เก็บของที่ซ่อนอยู่ในห้องลับทั้งหมดเข้ามิติ
แล้วตอนนี้เธอก็มีเงินเดือนทุกเดือน เงินพวกนี้ เพียงพอให้ครอบครัวของพวกเธอกินใช้
ซูรุ่ยหมิงมองเธอด้วยแววตาเอ็นดู "เงินของเธอ เธอเก็บเอาไว้เถอะ ตอนนี้มีลูกแล้ว ก็ต้องวางแผนเผื่อลูกด้วย"
"เงินพวกนี้ถือเป็นค่าอาหารของฉันหนึ่งปี ฉันจะอยู่ที่นี่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ ฉันตกลงกับพ่อแม่ของพวกเธอไว้แล้ว ต่อไปนี้ข้าวของที่ฉันใช้คะแนนแรงงานแลกมา จะเอามาไว้ที่เธอให้หมด"
ลูกเติบใหญ่ขึ้น ต่างก็มีครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง
ซูเยว่และลู่เหยี่ยเป็นเด็กดีทั้งคู่ อาจจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้ แต่เขาเป็นผู้อาวุโส ในใจก็ต้องรู้จักกาลเทศะ
ซูเยว่คิ้วขมวดแน่น ผลักเงินกลับไป "หนูไม่เอาค่ะ"
เธอรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง และก็รู้สึกน้อยใจด้วย "ท่านปู่ ท่านกับพ่อแม่ ตอนนี้ช่างแบ่งแยกกับหนูชัดเจนเหลือเกิน"
"ตอนที่ครอบครัวเกิดเรื่องในครั้งนั้น ท่านก็ให้เงินหนูจำนวนหนึ่งแล้ว ต่อให้ไม่มีเงินพวกนั้น หนูก็ควรต้องเลี้ยงดูท่าน"
"ท่านเอาแต่บอกว่าเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้มาอยู่ที่หนูได้ไม่กี่วันก็จะจ่ายค่าอาหารให้หนู ท่านไม่นับหนูเป็นหลานสาวแล้วหรือ"