ลู่เหยี่ยเงยหน้าขึ้น มองตามทิศทางที่เมิ่งโจวชี้ ก็เห็นควันสีเขียวสายหนึ่งลอยขึ้นจากที่ไกลอย่างช้าๆ
ในใจแทบจะผุดความคิดขึ้นมาทันที นี่ต้องเป็นฝีมือของซูเยว่แน่ๆ
เธอไม่เป็นอะไร!
ไม่รอช้า รีบเรียกคนข้างๆ ให้มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ควันลอยขึ้นมาด้วยกัน
กลางคืนในป่าอันตรายมาก แต่พวกเขามีคนเยอะ แถมมีอาวุธครบมือ ก็ไม่กลัวอะไร
แค่ทางเดินบนเขาค่อนข้างลำบาก กว่าจะถึงก็ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง
เมื่อพวกเขาไปถึง เห็นเพียงคนกับหมาป่านอนสลบเกลื่อนพื้น และกองไฟข้างๆ คนพวกนั้น แต่กลับไม่เห็นเงาของซูเยว่
ลู่เหยี่ยใจสั่นวาบ
คนล่ะ? ซูเยว่หายไปไหน?
กลางคืนอันตรายขนาดนี้ เธอไม่อยู่ตรงนี้ หรือว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ
กำลังจะพาคนไปค้นหาแถวนี้ ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเล็กน้อยดังมาจากระยะไม่ไกล
เขาหันขวับไป ก็เห็นซูเยว่เดินออกมาจากหลังต้นสนแดงใหญ่ต้นหนึ่ง
สมองยังไม่ทันได้สั่งการ ร่างกายก็พุ่งเข้าไปหาแล้ว
สวมกอดซูเยว่แน่น "ในที่สุดก็เจอเธอแล้ว"
หวาดกลัวเกินไป เสียงถึงกับสั่นเครือ
เขากอดแน่นมาก เหมือนอยากจะรั้งเธอให้เข้ามาอยู่ในอ้อมอก
ซูเยว่ไม่ได้ดิ้นรน เพียงแต่ซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา
ตัวเขาอุ่นมาก เธอรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิในร่างกายของตัวเองเริ่มกลับมาอุ่นขึ้น
ตอนนั้นที่ได้ยินเสียง เธอก็ซ่อนตัวแล้วเก็บเสื้อคลุมเข้ามิติ ตอนนี้เหลือแค่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นตัวเดียว
ลู่เหยี่ยไม่ได้กอดนาน สิบกว่าวินาทีก็คลายแขนที่รัดเธอออก