ลู่เหยี่ยสีหน้าเคร่งขรึมลง "ข้ารู้แล้ว"
เขาเรียกเมิ่งโจวมา แล้วเล่าสิ่งที่ซูเยว่พูดให้ฟัง
แต่ข้ามเรื่องโอสถอูจินไป
พูดถึงเพียงเรื่องเยาหว่านกับเหยี่ยวแก่
ซูเยว่ในตอนแรกยังฟังพวกเขาคุยกัน ต่อมาค่อย ๆ หลับตาลง
เมื่อตื่นขึ้นมา ก็พบว่ามาถึงบ้านแล้ว
เธอนอนอยู่บนแคร์ก่ออิฐ ลู่เหยี่ยยืนข้าง ๆ มองดูเธอที่ยังงัวเงีย ในใจพลันอ่อนยวบ
เขากระซิบ "ขอยาถอนพิษให้ข้าหน่อย"
ซูเยว่แม้จะมึนงง แต่จิตใต้สำนึกกำลังจะล้วงออกจากมิติ
ในมือถือขวดกระเบื้องที่บรรจุยาถอนพิษไว้แล้ว จู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัว
สมองที่ยังพร่ามัวพลันปลอดโปร่งทันที
รีบเก็บขวดยาถอนพิษกลับคืนอย่างรวดเร็ว การกระทำของเธอว่องไวมาก ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที
เมื่อเก็บกลับไปแล้ว เธอรีบเงยหน้ามองลู่เหยี่ย สังเกตสีหน้าเขา
ลู่เหยี่ยยืนอยู่ข้างแคร์ก่ออิฐ เมื่อเห็นซูเยว่มองมา เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย สีหน้ายังคงเดิม "มีอะไรหรือ"
เห็นสีหน้าเขาปกติ ซูเยว่ใจชื้นขึ้น
เธอลงจากแคร์ก่ออิฐ เดินไปที่โต๊ะหนังสือ เปิดลิ้นชัก หยิบขวดกระเบื้องส่งให้เขา "ในนี้มียาถอนพิษสิบเม็ด เพียงพอแล้ว เจ้าเอาไปเถอะ"
ลู่เหยี่ยยื่นมือออกไป รับขวดกระเบื้องจากมือเธอ มองดูซูเยว่ แล้วพึมพำ "คืนนี้ข้าต้องยุ่ง เจ้าเดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็รีบนอนพัก ทางโรงพยาบาลข้าจะช่วยขอลาให้ พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้า"
ซูเยว่วันนี้ผ่านเรื่องมามากมาย แท้จริงก็เหนื่อยล้ายิ่งนัก พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานก็พอดี
นางพยักหน้ารับ
ลู่เหยี่ยคลี่ยิ้ม "กลางคืนโดนลมหนาวมา ถ้าในมือเจ้ามียาอยู่ละก็ กินเสียด้วย ป้องกันหวัดได้"