ลู่เหยี่ยออกปฏิบัติภารกิจบ่อยครั้ง สามารถให้เขาเก็บไว้สองเม็ด เผื่อยามวิกฤตใช้ช่วยชีวิตได้
รวมถึงท่านปู่และพวกพ้องด้วย
อาจารย์ก็ให้นำไปหนึ่งเม็ด
ลู่เหยี่ยตอบกลับนางว่า “ได้”
ทั้งสองพูดคุยไปพลาง มุ่งหน้ากลับหน่วยทหารไปพลาง
เมื่อได้ระบายออกมา ความหวาดกลัวในใจของซูเยว่ก็คลายหายไปไม่น้อย
กว่าจะรู้ตัวอีกที ทั้งสองก็เข้ามาในเขตหน่วยทหารแล้ว
กลับมาถึงแล้ว ลู่เหยี่ยก็ไปต้มน้ำ ซูเยว่หยิบเงินออกมาจากมิติ ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้า
แม้ก่อนหน้านี้จะให้หลี่เยว่หยูไปแล้วกว่าแปดสิบ แต่นางก็ยังห่อไปถึงห้าร้อย
และยังเขียนจดหมายด้วยลายมืออีกฉบับหนึ่ง จดหมายนั้นให้ซูรุ่ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ยังเล่าเรื่องที่หลี่เยว่หยูมาขอเงินจากนางลงในจดหมาย
ตอนที่ลู่เหยี่ยเข้ามา นางเพิ่งเขียนจดหมายเสร็จ พับกระดาษจดหมายเรียบร้อย ใส่ในซองจดหมาย วางรวมกับผ้าเช็ดหน้าที่ห่อเงินไว้
ลู่เหยี่ยกวาดตามองผ้าเช็ดหน้าที่ห่อสองชั้นแลดูป่องตุ่ย และซองจดหมายที่อยู่ข้างๆ
“นี่จะนำไปให้พี่ใหญ่พรุ่งนี้หรือ”
ซูเยว่พยักหน้า
เหลือบมองเส้นผมที่เปียกแฉะยังมีหยดน้ำไหลติ๋งๆ ของลู่เหยี่ย และช่วงท่อนบนที่เปลือยเปล่า
รีบเบือนสายตาหนีทันที “ข้าไปอาบน้ำก่อนนะ”
พูดพลางลุกจากเก้าอี้ แล้วก้าวเร็วๆ ออกไปข้างนอก
ลู่เหยี่ยยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของซูเยว่ที่เร่งรีบราวกับหนีอะไรอย่างลนลาน กวาดตามองผ้าขนหนูที่แขวนอยู่ข้างราวแขวนผ้าเช็ดหน้า และชุดนอนที่พับไว้อย่างเรียบร้อยตรงหัวแคร์ก่ออิฐ
แววตาเอ่อท้นด้วยรอยยิ้ม