ปากของซูเยว่ถูกยัดด้วยผ้า จึงทำได้เพียงส่งเสียง "อืออือ"
เธอรีบพยักหน้า บอกให้รู้ว่าตนจะยอมทำตาม
ขณะเคลื่อนไหว เกิดกระชากหนังศีรษะ จนเจ็บถึงกับเบะปาก
หางตาหยาดน้ำตาออกมาเพราะความเจ็บปวด
ซานเชวี่ยหลุดเสียงจิ๊จ๊ะ "หน้าตาดีไม่หยอกนี่! ข้ายังไม่เคยเล่นผู้หญิงสวยขนาดนี้มาก่อนเลย ลู่เหยี่ยนี่โชคดีจริงๆ"
พูดด้วยพลางออกแรงกระชากผมเธอ
ซูเยว่ถูกบังคับให้เงยหน้า มองไม่เห็นสีหน้าอีกฝ่าย แต่รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงแววตาที่ทอดมายังเรือนร่างของนาง เหนอะหนะ เข้มข้น คล้ายแฝงแววอำมหิตดุดันจนน่าขนลุก
เห็นความหวาดกลัวของนางอยู่ในสายตา ซานเชวี่ยก็ยักยิ้มอย่างสบอารมณ์
มือที่ลูบลำคอเธอเลื่อนต่ำลง แหวกคอเสื้อเชิ้ตของนางออกเล็กน้อย
รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการทำอะไร ซูเยว่จึงดิ้นรนอย่างรุนแรง
ความเกลียดชังและหวาดกลัวมหาศาลผุดพรายในใจ
ขณะที่กำลังจะทนไม่ไหว คิดหลบเข้าไปในมิติแล้ว
พลันมีเสียงชายคุ้นหูดังมาจากด้านข้าง "อย่าลืมคำสั่งข้างบน"
ซูเยว่จำเสียงนี้ได้ เป็นเสียงของเยาหว่าน คนในฝ่ายพัสดุของโรงพยาบาล
นางมาโรงพยาบาลได้ไม่นาน ไม่สันทัดกับอีกฝ่ายนัก
แต่นางมีความจำดี ก่อนหน้านี้ตอนเยาหว่านทักทายคนอื่น นางเคยได้ยินเสียงเขา
ดังนั้นจึงจำได้ในทันที
ซานเชวี่ยหลุดเสียงจิ๊จ๊ะด้วยอารมณ์หงุดหงิด "ข้ารู้"
ถึงปากจะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าสะคราญโฉมของซูเยว่ ก็ยังอดยกมือลูบไล้ใบหน้าเธอทีหนึ่งไม่ได้
สัมผัสดีเยี่ยม ผิวพรรณละเอียดลออ นุ่มยิ่งนัก ราวกับเต้าหู้อ่อน แข็งแรงกว่าพวกหญิงที่เขาเคยเล่นมากนัก