ซูเยว่ลืมตาตื่น
เสียงร่ำไห้จากภายนอกยังคงดังต่อเนื่อง
"ตอนนี้หวยจือนอนแน่นิ่งอยู่ในโรงพยาบาลยังไม่ได้สติ หมอบอกว่าท่อนนั้นของเขาใช้การไม่ได้แล้ว เขายังหนุ่มยังแน่นขนาดนี้ ต่อไปจะทำยังไงกันนะ!"
"ไม่รู้ว่าเป็นไอ้ชั่วช้าบ้านี่คนไหนถึงได้ใจดำอำมหิต ทำลายเขาได้ถึงเพียงนี้"
ซูเยว่ฟังออก หลินหว่านตั้งใจดัดเสียงให้อ่อนหวานออดอ้อนเป็นพิเศษ
"น้องเขยต้องหาตัวคนร้ายให้ได้แน่ คนเลวทรามแบบนี้ควรถูกลากไปเป้าเด็ดหัว"
วินาทีต่อมา เสียงเย็นชาของลู่เหยี่ยดังขึ้น "ในเมื่อเจ้าบอกว่าเขาหายตัวไปตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน เหตุใดถึงเพิ่งมาพบเมื่อเช้านี้"
ในลานบ้าน หลินหว่านได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ยก็ใจสั่น
นัยน์ตาไหววูบ แต่ไม่นานนางก็หาเหตุผลได้
ยกมือปาดน้ำตา ดวงตาคลอหน่วยจ้องมองลู่เหยี่ย ยิ้มขมขื่นเอ่ยขึ้น
"เมื่อวานซืนเยว่เยว่จงใจยั่วยุต่อหน้าหวยจือ หลังจากพวกท่านจากไป หวยจือก็ระเบิดอารมณ์ลงมือกับข้า"
"จากนั้นเขาเหวี่ยงประตูใส่หน้าแล้วพุ่งออกไป ตกกลางคืนก็ไม่กลับมา เมื่อวานตอนกลางวันข้าเอาอาหารเช้าไปหาเขา เขากินเสร็จก็ไล่ข้าให้ไสหัวไป"
หลินหว่านพูดพลางสะอื้นไห้เบาๆ
"เมื่อคืนเขาไม่กลับมา ข้านึกว่าเขายังโกรธข้าอยู่เพราะคำพูดของเยว่เยว่"
"เมื่อเช้านี้ข้าเอาอาหารเช้าไปหาเขาอีก กลับหาตัวไม่เจอ พอถามถึงได้รู้ว่าช่วงบ่ายเมื่อวาน ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเขาก็ขอลากลับไปแล้ว"
"ข้าหาไปทั่ว สุดท้ายถึงไปเจอเขาในบ้านร้างตรงขอบฟาร์มนั่น"
หลินหว่านร้องไห้อย่างน่าเวทนา สีหน้าก็เต็มไปด้วยความจริงใจ