กัวเหวินเฉียงเลิกคิ้ว ฟังคำพูดของหลินหว่านแล้วใจก็เริ่มคัน
ผู้หญิงที่เขาเล่นด้วยก็ไม่น้อย แต่ที่ฟาร์มแบบนี้ งานหนัก แถมกินก็ไม่ดี ต่อให้เป็นผู้หญิงที่สวยแค่ไหน มาถึงไม่นานก็ต้องดำเพราะแดด ผอมลง ผิวหยาบกร้าน
นับดูแล้วเขาไม่ได้เล่นกับผู้หญิงสวยหน้าใหม่มานานแล้ว
หลินหว่านถึงแม้หน้าตาจะธรรมดา แต่ลูกเล่นเยอะ แล้วก็ปล่อยใจ เขาเลยตามใจอยู่พักใหญ่
แต่เขากว่าจะมาไกลถึงตำแหน่งตอนนี้ ก็ไม่ใช่คนโง่
แน่นอนว่ารู้ดีว่าหลินหว่านจงใจยุ
ยกมือตบก้นเธอ "สามีเธอเป็นผู้บังคับกองร้อยนะ เธอจะให้ฉันไปยุ่งกับเธอ เธอคิดอะไรอยู่"
ถึงแม้จะเป็นคำถาม แต่หลินหว่านก็ฟังออกว่าเขาไม่ได้โกรธ
ไม่โกรธ ก็แปลว่าใจเริ่มหวั่นไหวแล้ว
ลูกตามันกลอกกลิ้ง นิ้วมือวาดวงกลมเบา ๆ บนอกกัวเหวินเฉียง
เสียงออดอ้อน "สามีเป็นผู้บังคับกองร้อยแล้วยังไง ขอแค่เธอมาเป็นคนของคุณ ก็ยังไงก็ถูกคุณเล่นงาน แล้วก็…"
เธอจงใจหยุดครู่หนึ่ง ดึงความสนใจของกัวเหวินเฉียงขึ้นมาได้แล้ว ก็ยันตัวขึ้น เข้าไปใกล้หูของกัวเหวินเฉียง
"เธอมีตำรับยามากมาย รอให้เธอเป็นคนของคุณแล้ว ตำรับยาของเธอก็กลายเป็นของคุณหมดไม่ใช่เหรอ"
"ด้วยตำรับยาพวกนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้อำนวยการฝ่ายการเมือง แม้แต่ผู้ดูแลฟาร์ม คุณก็อาจเอื้อมถึงได้"
กัวเหวินเฉียงเงียบไป หากเมื่อกี้ที่ใจหวั่นไหวเป็นเพราะซูเยว่สวย ตอนนี้ก็เป็นเพราะประโยชน์ที่ซูเยว่จะนำมาให้เขาแล้ว
ถึงแม้จะไม่เคยเจอซูเยว่ แต่สถานการณ์ของอีกฝ่ายเขาก็รู้มานานแล้ว ย่อมรู้เรื่องที่เธอบริจาคตำรับยาด้วย