ซูเยว่ใจสั่นสะท้าน
คว้ามือเฉินเจี้ยนกงทันที "ท่านอาเฉิน ท่านปู่กับพ่อแม่ข้าเป็นอะไรไป"
หรือว่าพวกสายลับนั่นจะมาหาพวกท่าน
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้น ใบหน้าเธอก็ซีดขาวในพริบตา
เฉินเจี้ยนกงสีหน้าหนักใจ "มีคนร้องเรียน บอกว่าอาจารย์กับพวกพี่ท่าน เพื่อเลี่ยงงานใช้แรงงาน ไปติดสินบนหัวหน้าฝ่ายการเมืองที่ดูแลการจัดคนของฟาร์ม"
ซูเยว่ไม่ทันคิดก็โพล่งออกมา "ไม่มีทาง"
เธอบอกแล้วว่าจะช่วยท่านปู่กับพ่อแม่ย้ายงาน พวกท่านไม่มีเหตุต้องทำแบบนั้นเลย
ทันใดนั้น เงาคนคนหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว
ริมฝีปากเธอเม้มเป็นเส้นตรง
หรือจะเป็นหลี่เยว่หยูที่ก่อเรื่อง
ความคิดนี้เพิ่งเกิด เธอก็โกรธจนกัดฟัน
จางหงหรูที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของเฉินเจี้ยนกงด้วย จึงพูดกับซูเยว่ "เจ้ารีบไปดูเถิดว่ามันคือเรื่องอะไร หากต้องการความช่วยเหลือก็บอกมาได้ทุกเมื่อ"
ซูเยว่พยักหน้าโดยไม่ลังเล "ขอบคุณท่านอาจารย์"
ตอนนี้เธอต้องรีบไปดูจริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
กล่าวขอบคุณแล้ว โดยไม่รอใส่ใจเฉินเจี้ยนกงที่อยู่ข้าง ๆ เธอรีบวิ่งไปที่ห้องทำงาน ถอดเสื้อกาวน์สีขาวด้านนอกออก แล้วคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปด้านนอก
ใช่แล้ว เธอวิ่ง
เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ก็เห็นเฉินเจี้ยนกงจูงจักรยานรออยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาล
พอเห็นซูเยว่มา เฉินเจี้ยนกงว่า "ข้าไปกับเจ้าด้วย"