ซูเยว่ยกมือกุมท้องตัวเอง เอ่ยในใจอย่างเงียบเชียบ "ลูกจ๋า อดทนอีกนิดนะ ท่านทวดยังรอพวกเราอยู่"
แม้กุมท้อง แต่ฝีเท้ากลับไม่ช้าลง
ในใจมีเพียงความคิดเดียว คือท่านปู่จะต้องไม่เป็นอะไร
เมื่อครู่พวกเขาเดินมาไม่ไกลนัก วิ่งกลับมาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที
ซูเยว่มาถึงหน้าประตูก็ตะโกนว่า "ท่านปู่"
ไม่มีใครตอบ ความตื่นตระหนกในใจพุ่งถึงขีดสุด
ประตูบ้านเปิดอ้า เธอเข้าไปค้นในบ้านรอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นเงาของท่านปู่
หยางปิงอยู่ข้าง ๆ เห็นเธอร้อนใจจนตาแดง รีบบอกว่า "คุณหมอซู หรือว่าจะไปที่นา"
เพราะคนอื่น ๆ ในตระกูลซูต้องลงนา ซูรุ่ยหมิงไปช่วยก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ซูเยว่กลับส่ายหน้า "ไม่ใช่"
เธอบอกท่านปู่แล้วว่าให้รอลู่เหยี่ยกลับมาแล้วบอกลู่เหยี่ย ท่านปู่ต้องรอลู่เหยี่ยแน่
ตอนนี้ทุกคนไปทำงานกันหมด บนถนนแทบไม่มีคน
หยางปิงอยากหาคนถามสักคนก็ยังหาไม่ได้
ซูเยว่ตาคม มองเห็นไม่ไกลนักมีประตูบ้านเปิดอ้า มีหัวเล็ก ๆ โผล่ออกมา
เธอรีบเดินเข้าไป เข้าไปใกล้จึงเห็นว่าเป็นเด็กน้อยอายุราวสามขวบ
เด็กน้อยเห็นเธอวิ่งมา เอียงคอมองเธอ
"พี่สาวสวย"
ซูเยว่ล้วงมือเข้ากระเป๋า แสร้งล้วงจากกระเป๋า แต่ความจริงหยิบลูกอมผลไม้หนึ่งกำมือจากมิติยัดใส่มือเด็กน้อย