ซูเยว่พยักหน้า แล้วก็ส่ายศีรษะ
"ขอโทษนะ"
เอ่ยปากก็มีเสียงสะอื้นเจือปน
เธอรู้ว่าลู่เหยี่ยคาดหวังกับเด็กคนนี้มากแค่ไหน เธอก็คาดหวังมากเช่นกัน
แต่ตอนนี้ ท่านปู่เกิดเรื่อง เด็กก็จะต้องจากไปเพราะเธอด้วย
มองดูเบ้าตาแดงก่ำและใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดของเธอ ลู่เหยี่ยรู้สึกราวกับหัวใจถูกสองมือบีบรัดแน่น
เจ็บแปลบจนทรมาน
เขาข่มความเสียใจเอ่ยปาก "อย่าพูดขอโทษเลย แค่เธอไม่เป็นอะไรก็ดีกว่าทุกสิ่ง"
ซูเยว่เบี่ยงใบหน้าซุกเข้าในอ้อมกอดเขา ไม่พูดอะไร มีเพียงน้ำตาที่ไหลไม่หยุด
เธอก็ไม่กล้าพูด กลัวเอ่ยปากแล้วจะอดร้องไห้ออกมาไม่ได้
สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่อกเสื้อ ลู่เหยี่ยเม้มริมฝีปากบางแน่น เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น วิ่งมาตลอดทางจนถึงสถานีอนามัย
ตอนนี้สถานีอนามัยปิดประตูอยู่ ไม่มีใคร เขามองไปทางซูเซี่ยงเป่ยที่วิ่งตามมาติดๆ "เสี่ยวเป่ย ไปเรียกท่านปู่ของลูกที่ทุ่งนากลับมา"
ซูเซี่ยงเป่ยเมื่อครู่ร้องไห้มาตลอดทาง แต่ตอนนี้ได้ยินคำพูดของลู่เหยี่ย ก็ยังพยักหน้า หันหลังวิ่งไปทางทุ่งนาอย่างรวดเร็ว
ลู่เหยี่ยไม่ได้วางซูเยว่ลง อุ้มเธอไว้อย่างนั้น
ก้มหน้ามองใบหน้าซีดเซียวของซูเยว่ เขาเอ่ยเสียงแหบ "ยังเจ็บมากอยู่หรือเปล่า พ่อกำลังจะกลับมาแล้ว เธออดทนอีกหน่อยนะ"
เขาก็รู้ว่าคำพูดนี้พูดไปก็เหมือนไม่ได้พูด
แต่ในเวลานี้ นอกจากคำนี้แล้ว เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะพูดอะไรได้อีก