คำพูดที่ซ่งเชียนเอ่ยออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้คนในบ้านซูเจิ้งคุนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง
ซูเจิ้งคุนกลุ้มใจกับเรื่องแต่งงานของลูกสาวคนโตจนแทบปวดหัว ลูกคนนี้เสียแม่แท้ ๆ ไปตั้งแต่อายุสี่ขวบ หลี่เหมย์แม่เลี้ยงทำดีกับเธอต่อหน้าคนอื่น ส่วนเรื่องเลวร้ายที่ทำลับหลัง เขาเองก็พอจะรู้อยู่บ้าง แต่เพื่อความสงบสุขของครอบครัว ส่วนใหญ่จึงได้แต่อดทนและพยายามใส่ใจลูกให้มากที่สุด ตอนนี้ลูกสาวก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาฝากคนรู้จักหลายคนช่วยแนะนำคู่ให้ แต่คนที่แนะนำมากลับเป็นคนพิการขาเป๋บ้าง ตาบอดบ้าง แต่งไปแล้วยังต้องคอยดูแลอีกฝ่าย ในฐานะพ่อ เขาย่อมไม่อยากให้ลูกสาวลำบาก แต่คนปกติก็ไม่มีใครอยากแต่งงานกับผู้หญิงใบ้ เรื่องนี้จึงกลายเป็นปมในใจของเขามาตลอด
เมื่อซ่งเชียนสะกิดขึ้นมา ซูเจิ้งคุนก็พลันรู้สึกว่าวิธีนี้เป็นไปได้ จากที่เฝ้าสังเกตมาตลอดเดือน อู๋เอ้อโกวแม้จะเป็นใบ้เหมือนกัน แต่ก็มีนิสัยบริสุทธิ์ ซ้ำยังมีร่างกายครบถ้วน ไม่เพียงดูแลตัวเองได้ แต่ยังมีการศึกษาอยู่ไม่น้อย หากใช้ชีวิตร่วมกับจิ้นอวี่ก็คงไม่เป็นภาระมากนัก ให้ทั้งสองอยู่ข้างกาย พอเขาแก่ตัวลงก็ยังมีคนดูแล ส่วนหูย่าเจี๋ยไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขา จึงหวังพึ่งไม่ได้เลย
“เชียนเชียนเสนอได้ดีนี่ ลุงซู ไม่งั้นรับอู๋เอ้อโกวเข้าบ้านมาเป็นลูกเขยดีไหม”
หลี่เหมย์กลับเห็นด้วยเสียอย่างนั้น แต่ความคิดของเธอไม่ได้บริสุทธิ์ใจนัก ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในตระกูลซู เธอก็ไม่ชอบซูจิ้นอวี่ที่เป็นตัวถ่วงคนนี้แล้ว ฐานะของซูเจิ้งคุนก็ดี พอปลดประจำการก็ซื้อร้านนี้ทันที แล้วใช้ฝีมือทำอาหารที่เรียนมาจากในกองทัพเปิดร้านอาหาร ธุรกิจดีมาโดยตลอด ปีหนึ่งทำเงินได้สองสามแสนหยวน นอกจากนี้ยังได้รับเงินชดเชยจากการเลือกประกอบอาชีพเองเดือนละเจ็ดพันกว่าหยวน หลายปีมานี้เลี้ยงลูกสามคนได้อย่างไม่ลำบาก ทั้งยังซื้อบ้านซื้อรถให้ลูกชายจนได้แต่งเมีย