อู๋เอ้อโกวสังเกตเห็นว่าช่วงนี้หลี่เหมย์ แม่ยายของเขา มีท่าทีผิดปกติ โทรศัพท์ลับ ๆ ล่อ ๆ บ่อยเป็นพิเศษ ส่วนซ่งเชียน พี่สะใภ้ ก็มาที่ร้านทุกเย็นเพื่อกินมื้อค่ำ แล้วมักจะอยู่ต่ออีกนาน แม่ผัวลูกสะใภ้สองคนกระซิบกระซาบกัน ดูเหมือนกำลังหารือเรื่องใหญ่บางอย่าง
ถึงมีเรื่องดี ๆ ก็ไม่มีทางตกถึงจิ่นยวี่อยู่แล้ว อู๋เอ้อโกวบังเอิญได้ยินพวกนางพูดถึงการยืมทะเบียนบ้านไปซื้อบ้าน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งซูจิ่นเหยียนกลับมากินข้าว แล้วแม่ลูกทะเลาะกัน เขาถึงได้รู้ว่าหลี่เหมย์กับซ่งเชียนเตรียมซื้อบ้านลงทุนแถบชานเมืองใต้ ต่างคนต่างเซ็นสัญญาซื้อไปคนละหลัง วางเงินมัดจำแล้ว แถมยังเตรียมยืมเงินจากทางบ้านเกิดมาซื้อเพิ่มอีกหลายหลัง
“จิ่นเหยียน แม่เป็นแม่แท้ ๆ ของลูกนะ บอกแม่หน่อยไม่ได้หรือว่าโครงการพลังงานใหม่ของบริษัทจะไปลงที่ชานเมืองใต้เมื่อไหร่ แม่เก็งกำไรบ้านก็เพื่อหาเงินเตรียมสินสอดให้ลูกไม่ใช่หรือไง”
หลี่เหมย์พูดเสียงอ่อน ไม่กล้าทำให้ลูกสาวคนเล็กไม่พอใจ เพราะแค่ลูกสาวเอ่ยปากประโยคเดียว ทรัพย์สินของนางก็อาจเพิ่มเป็นหลักล้านหรือถึงหลักสิบล้านได้
ซ่งเชียนก็พยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้นางทั้งเกรงใจทั้งยำเกรงน้องสามีคนนี้มาก เพื่อนร่วมแผนกต่างรู้ว่านางสนิทกับจิ่นเหยียน จึงมองนางไม่เหมือนคนอื่น ทำให้ชีวิตในบริษัทของนางสุขสบายขึ้นมาก
ซูจิ่นเหยียนโกรธมาก “พอเลย ฉันไม่ต้องการให้คุณเตรียมสินสอดให้หรอก และฉันก็ไม่มีทางเปิดเผยความลับของบริษัท นี่เรียกว่าจรรยาบรรณในอาชีพ อีกอย่าง ฉันขอเตือนว่าอย่าได้ยินข่าวลือแล้วเชื่อไปหมด ลงทุนอสังหาริมทรัพย์อะไรนั่น ระวังจะขาดทุนจนหมดตัว ถึงตอนนั้นอยากร้องไห้ก็ไม่มีน้ำตาให้ร้อง”