กลุ่มหยุนหลง
ในห้องทำงานประธานบริษัท จางเฟิงกับโจวหมิ่นนั่งประจันหน้ากันบนโซฟาในห้องรับรอง
วันนี้โจวหมิ่นยังคงสวมชุดทำงาน แต่ใบหน้าอันงดงามกับรูปร่างอวบอิ่มได้สัดส่วนทำให้เธอดูคล่องแคล่วสง่างาม ทั้งยังแฝงเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหลอยู่หลายส่วน
แม้จางเฟิงจะสวมสูทเนี้ยบกริบและวางท่าจริงจัง แต่แววตาที่มองโจวหมิ่นกลับมีความหมายบางอย่าง เขาชงชาด้วยตัวเองพลางเอ่ยว่า “คุณโจวมาวันนี้ก็เพราะเรื่องสิทธิ์ในการรับมรดกอีกแล้วสินะ พวกคุณไม่ได้คิดจะจัดการผ่านกระบวนการทางกฎหมายหรือ แล้วทำไมถึงมาหาผมอีกล่ะ”
“พี่เฟิง ตอนหยุนหลงยังมีชีวิต เขาก็มองพี่เป็นพี่ใหญ่ของเขามาตลอด ถึงฉันจะไม่ได้จัดงานแต่งกับเขา แต่เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยา เรียกได้ว่าเป็นสามีภรรยาตามกฎหมาย ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับหยุนหลงตอนเขายังอยู่ พี่ก็นับเป็นพี่ใหญ่ของฉันเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องราวบานปลายขนาดนั้นหรอก ถ้าแพร่ออกไป คนอื่นจะหาว่าพี่รังแกผู้หญิงตัวคนเดียว ที่จริงเราร่วมมือกันได้นะ”
น้ำเสียงของโจวหมิ่นอ่อนหวาน เจือแววออดอ้อนอยู่หลายส่วน ทำให้บรรยากาศในห้องรับรองพลันคลุมเครือขึ้นมา
จางเฟิงหัวเราะเสียงดัง “ถูกต้อง หยุนหลงเป็นน้องชายของผมจริง ๆ แต่เพราะเขาเป็นน้องชายผมนี่แหละ ตอนนี้ยังไม่มีข้อสรุปว่าเขาเป็นหรือตาย แล้วผมจะร่วมมือกับคุณได้ยังไง คุณมีใบมรณบัตรของเขา จะใช้มันรับมรดกบ้านกับที่ดินของเขาผมก็ไม่ขัด แต่พวกเรามีวิดีโอที่ยืนยันว่าเขายังไม่ตาย หุ้นของเขาจะยกให้คุณไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าหยุนหลงกลับมา ผมจะอธิบายกับเขายังไง”