หลังจากครอบครัวปรึกษาหารือกันแล้ว ทุกคนก็ตัดสินใจเปิดร้านอาหารจานพิเศษอีกครั้ง โดยให้ซูเจิ้งคุนเป็นพ่อครัว ซ่งเชียนรับเงิน และซูจิ่นยวี่ช่วยงานครัวกับยกอาหารไปเสิร์ฟ
อู๋เอ้อโกวยังคงทำงานขับรถที่โรงงานเย็บผ้าต่อไป หากมีเวลาก็จะกลับมาช่วยสลับเวรกับซูเจิ้งคุน อีกทั้งยังย้ายบ้านกลับไปอยู่หมู่บ้านปินไห่ซินเฉิง โดยซูเจิ้งคุนเช่าบ้านแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกให้พวกเขา
ส่วนค่าตอบแทนของทั้งสองคน อู๋เอ้อโกวไม่ใส่ใจเลยสักนิด อีกไม่ถึงปี เงินในชื่อของซูจิ่นยวี่ก็จะมีเกินสิบล้านแล้ว จะไปสนใจเงินเดือนเดือนละห้าพันหรือแปดพันทำไม เขาจึงเห็นด้วยกับความคิดของแม่ยาย ให้ร้านอาหารเป็นคนจ่ายค่าเช่าบ้าน ส่วนจิ่นยวี่รับเงินเดือนเดือนละห้าพัน
แม้ซูเจิ้งคุนจะไม่ค่อยพอใจกับการจัดการของหลี่เหมย์นัก แต่แค่ลูกสาวได้กลับมาอยู่ในสายตาของเขาก็พอใจมากแล้ว จึงไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยอะไร
หลังจากบอกหลัวเลี่ยงแล้ว อู๋เอ้อโกวกับซูจิ่นยวี่ก็ย้ายออกจากบ้านเช่าที่อยู่มานานกว่าหนึ่งเดือน กลับไปยังหมู่บ้านปินไห่ซินเฉิง จากนั้นก็ช่วยกันทำความสะอาดร้านเพื่อเตรียมเปิดกิจการ งานสกปรกงานหนักเหล่านี้สามีภรรยาลงมือทำกันเองทั้งหมด ส่วนซูเจิ้งคุนไปตลาดซื้อวัตถุดิบกับเครื่องปรุง ขณะที่ซ่งเชียนกับหลี่เหมย์ไม่แตะงานเลยแม้แต่น้อย กลับนั่งเป็นเถ้าแก่เนี้ยอย่างสบายใจ
เตรียมการอยู่สามวัน ร้านอาหารจานพิเศษไห่หุนก็เปิดกิจการอีกครั้ง อู๋เอ้อโกวยังอยู่ช่วยงานที่ร้านอีกหลายวัน จนหลัวเลี่ยงโทรมาบอกว่าสินค้าล็อตแรกของบริษัทกำลังจะส่งออก เขาถึงกลับไปทำงานที่บริษัท
ดูเหมือนตระกูลซูจะกลับมาปรองดองกันอีกครั้ง ซูเจิ้งคุนกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนแต่ก่อน ทุกวันออกกำลังกายและดื่มเหล้าเล็กน้อย ส่วนซูจิ่นเหยียนฝึกงานอยู่ที่บริษัทยวนหลง ออกบ้านแต่เช้า กลับถึงบ้านก็มืดค่ำ