ในลิฟต์ อู๋เอ้อโกวมองหลิงเจี้ยนพลางยิ้มกริ่ม
“คุณชายหลิง มองผมทำไมครับ ถึงผมจะหล่อก็จริง แต่รสนิยมทางเพศของผมปกติดี ไม่ได้ชอบผู้ชาย”
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ฉันถามนาย นายมาหาพ่อฉันทำไม แล้วรู้จักพ่อฉันได้ยังไง”
“ผมมาหาพ่อนายแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย สำคัญกับนายมากหรือไง”
“ไม่สำคัญหรอก ฉันแค่สงสัยว่าคนอย่างนายมีสิทธิ์อะไรถึงใช้ลิฟต์ตัวนี้ได้ แถมยังเข้าพบพ่อฉันได้โดยตรงอีก”
“อยากรู้เหรอ ก็ไปถามพ่อนายสิ”
ระหว่างพูดคุยกัน ลิฟต์ก็มาถึงชั้น อู๋เอ้อโกวเดินตรงไปยังห้องทำงานประธานบริษัท โดยมีหลิงเจี้ยนเดินตามหลังมาติด ๆ
หลิงจื้อกับหลิงซวงอยู่ในห้องทำงาน ทั้งคู่คงได้รับโทรศัพท์จากแผนกต้อนรับแล้ว จึงมายืนรออยู่หน้าประตู
“เอ้อโกว มาทำอะไรที่นี่”
หลิงจื้อกำลังจะทักทายอู๋เอ้อโกว แต่พอเห็นหลิงเจี้ยนอยู่ข้างหลัง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เพราะอู๋เอ้อโกวเคยกำชับเขาแล้วว่าอย่าเปิดเผยตัวตนของอู๋เอ้อโกวตามอำเภอใจ
หลิงเจี้ยนเป็นคนเจนจัดเอาตัวรอด พอเห็นสีหน้าพ่อผิดปกติ ก็รีบพูดขึ้นว่า “พ่อครับ พี่เอ้อโกวเป็นพี่เขยของซูจิ่นเหยียน เพื่อนร่วมชั้นของผม พวกเรารู้จักกันมานานแล้ว เขาบอกว่าอยากพบพ่อ ผมก็เลยพาเขาขึ้นมาครับ”
“อ้อ ตอนนี้เราร่วมงานกับบริษัทมาร์ค เขามารับเอกสารแทนผู้ช่วยซู ที่นี่ไม่มีธุระอะไรของแกแล้ว กลับไปเถอะ”
“ได้ครับ พี่เอ้อโกว งั้นผมไปก่อนนะครับ”
แม้หลิงเจี้ยนจะเป็นคุณชายเสเพล แต่ก็กลัวพ่อที่สุด จึงไม่กล้าอยู่ต่อ เขาเข้าใจแล้วว่าอู๋เอ้อโกวมาทำธุระแทนซูจิ่นเหยียน