หลิงเจี้ยนส่งอู๋เอ้อโกวถึงร้านอาหาร แถมยังซื้อผลไม้ไปฝากหลี่เหมย์โดยเฉพาะ ทั้งยังยัดโทรศัพท์ใส่มืออู๋เอ้อโกวอีกด้วย
ถึงเวลามื้อค่ำ คนทั้งครอบครัวก็มารวมตัวกัน จุดประสงค์หลักคืออยากฟังความคิดเห็นที่ซ่งเชียนนำกลับมาจากบริษัท
“พ่อ แม่ เพื่อนร่วมงานของผมชมว่าอาหารที่บ้านเราอร่อย แถมราคาก็คุ้มค่า ผมยังถามเพื่อนร่วมงานจากแผนกอื่นด้วย ทุกคนพอใจกันมาก แถมยังเสนอความคิดเห็นกับข้อเรียกร้องไว้ไม่น้อย แสดงว่าเราเริ่มต้นได้ดี”
ซ่งเชียนตื่นเต้นจนออกนอกหน้า ถ้าธุรกิจนี้ไปได้สวย เงินทองก็จะไหลมาเทมา
ซูเจิ้งคุนรีบถาม “มีความคิดเห็นอะไรกันบ้าง?”
“ก็ไม่มีอะไรมากครับ แค่มีพนักงานบางคนชอบกินเผ็ด อยากให้เราวางพริกป่นไว้ข้าง ๆ ใครอยากกินก็เติมเองได้ อีกอย่างก็อยากให้เปลี่ยนชนิดซุปทุกวัน ไม่ใช่ทำแต่ซุปไข่อยู่เรื่อย บางคนไม่ชอบกินไข่ แล้วก็อยากให้เปลี่ยนผลไม้บ้างครับ”
“ไม่มีปัญหา เรื่องพวกนี้ทำได้หมด”
หลี่เหมย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว “วันนี้เพิ่งเปิดร้านเลยแจกผลไม้ให้ แต่ถ้าต้องแจกทุกวัน แบบนั้นไม่คุ้มเอานะ”
ซูจิ่นเหยียนรู้ว่าแม่ขี้เหนียว จึงยิ้มตอบ “แม่ไม่เข้าใจหรอกค่ะ จริง ๆ แล้วแจกผลไม้ไม่ได้ขาดทุนอะไร พนักงานออฟฟิศพวกนี้กินข้าวกันไม่มาก โดยเฉพาะผู้หญิงที่อยากรักษาหุ่นก็กินน้อย ผลไม้เป็นของโปรดของพวกเธอ พอกินผลไม้แล้วก็จะกินกับข้าวน้อยลง ที่สำคัญคือจะได้ไม่มีใครติอาหารของเรา”
“อืม ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่เธอว่า จิ่นยวี่ ย่าเจี๋ย พวกเธอช่วยเช็กบัญชีกันหน่อย วันนี้สรุปแล้วได้กำไรเท่าไรกันแน่?”
สิ่งที่หลี่เหมย์สนใจที่สุดยังคงเป็นเรื่องเงิน