ตู๋กูเสวียนเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อย
นี่คือของขวัญวันบรรลุวัยที่นางมอบให้ลูกสาว
"ขอบคุณ ๆ ๆ !"
เซี่ยเหลียนซินกล่าวด้วยความดีใจ แสงจากดอกบัวทั้งห้าฉายสะท้อนใบหน้าเปี่ยมสุขของนาง นางขยับจิต ดอกบัวทั้งห้ากลายเป็นแสงห้าสายพุ่งเข้าสู่ร่างกายของนาง ในทะเลจิตของนางมีดอกบัวเพิ่มขึ้นมาห้าดอก
ตู๋กูเสวียนเยี่ยมองลูกสาวที่กำลังดีใจ จิตใจก็เบิกบานไปด้วย แต่รู้สึกว่าเวลาใกล้หมดแล้ว นางเอ่ยว่า "เอาล่ะ ข้าควรไปล่ะ"
"อ้าว? ไปเร็วขนาดนี้เลยหรือ?"
เซี่ยเหลียนซินไม่อยากให้มารดาจากไปเช่นนี้ นางจึงคว้าแขนของมารดาเอาไว้:
"อยู่ต่อไม่ได้หรือ? ข้าอยากให้ท่านอยู่เป็นเพื่อนข้า"
"คราวหน้านะ คราวหน้าข้าจะมาหาเจ้าเอง"
ตู๋กูเสวียนเยี่ยผลักเซี่ยเหลียนซินออกเบา ๆ แล้วหันหลังเดินออกไป เซี่ยเหลียนซินมองแผ่นหลังของนาง นึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน นึกถึงการแกล้งหยอกเย้าอย่างต่ำทรามของนาง นึกถึงความห่วงใยที่ปากไม่ตรงกับใจ นึกถึงนางที่ยอมให้อำนาจถูกชิงไปอย่างตั้งใจ นึกถึงนางที่สละชีวิตเพื่อปกป้องตน
น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างอดไม่ได้ นางร้องเรียก "ท่านแม่!"
ร่างของแม่ทัพปีศาจผู้มีผมสีเงินและดวงตาสีม่วงสั่นสะท้าน นางหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
เซี่ยเหลียนซินวิ่งเข้าไปซบลงในอ้อมกอดของนาง
เซี่ยเหลียนซินเงยหน้ามองนาง ดวงตาสีม่วงเปี่ยมไปด้วยน้ำตา นางกอดมารดาไว้ น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย "ท่านแม่ อย่าไปเลย อย่าไปเลย..."