ณ ด่านเจียเมิ่ง
หลิ่วหรูเยียนคุกเข่าลงตรงหน้าฮั่นซู่เสวี่ย ร่ำไห้เสียงเศร้า “ท่านอาจารย์ฮั่น หม่อมฉันผิดเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของหม่อมฉัน ที่หลงเชื่อเผ่าปีศาจ จนทำให้ศิษย์พี่ตู้ต้องประสบเหตุ”
ฮั่นซู่เสวี่ยมองหลิ่วหรูเยียน แม้ในใจจะโกรธเคืองนัก แต่คิดว่าหลิ่วหรูเยียนยังมีประโยชน์ต่อตน จึงกดความโกรธลง แล้วพยุงนางขึ้น “มิใช่เรื่องของเจ้า เรื่องนี้เป็นความผิดของตู้ซิ่นเอง ต่อให้เขาไม่ตาย ข้าก็จะลงโทษเขาอย่างสาหัส”
ตู้ซิ่นในฐานะผู้บัญชาการด่านเจียเมิ่ง เรื่องนี้หากจะว่าไป ก็เป็นความผิดของเขาจริง ๆ เพราะคำสั่งนั้นเป็นคำสั่งของเขา
ตู้ซิ่นยอมรับผิดทั้งหมด และฮั่นซู่เสวี่ยในฐานะอาจารย์ของเขา ย่อมไม่อาจไร้ความรับผิดชอบไปได้
ด้านหลังฮั่นซู่เสวี่ยมีศิษย์หญิงสองคนตามมา หนึ่งในนั้นอยู่ขั้นหลอมสุญตาอีกหนึ่งอยู่ขั้นมหายาน ต่างเป็นศิษย์ของนางทั้งคู่ เมื่อศิษย์หญิงทั้งสองได้ยินว่าศิษย์พี่สิ้นชีพก็ตกใจยิ่งนัก บัดนี้รู้ว่าศิษย์พี่หลงเชื่อคำของหลิ่วหรูเยียนจึงมรณา ต่างก็ติดป้าย ‘หญิงม่ายเพชฌฆาต’ ให้หลิ่วหรูเยียนในใจ
ขณะนี้เห็นหลิ่วหรูเยียนร้องไห้อย่างน่าอนาถ ต่างก็รังเกียจเป็นที่สุด
ในจังหวะนั้น เซี่ยอี้นำเซี่ยเหลียนซินเหาะลงมาจากฟ้า มาหยุดอยู่บนกำแพงเมือง
ฮั่นซู่เสวี่ยเห็นเซี่ยอี้ ก็รีบเข้าไปต้อนรับ “ศิษย์พี่ใหญ่”
ศิษย์หญิงสองคนของฮั่นซู่เสวี่ยรีบคำนับเซี่ยอี้ ส่วนหลิ่วหรูเยียนก็เรียก “ท่านอาจารย์” แล้วเมื่อเห็นเซี่ยเหลียนซินข้างกายเซี่ยอี้ ก็ทำทีเป็นห่วงเป็นใย “ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ไม่เป็นอะไรมันก็ดีแล้ว หนูเป็นห่วงจะแย่”