"แค๊ก…แค๊ก…"
“สหายเฉียนหลิง เจ้า…เจ้าเป็นอะไรไป?” หลิ่วหรูเยียนถามด้วยความแปลกใจ
สีหน้าของลู่เฉียนหลิงเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด หายใจถี่ขึ้น ริมฝีปากคล้ำเขียว สาวใช้ข้างกายพูดอย่างร้อนใจ:“โอ๊ย คุณหนู พิษของคุณหนูกำเริบอีกแล้ว ต้องรีบไปตามคนมานะเจ้าค่ะ”
สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งไปตามคนทันที
“ถูกพิษ?”หลิ่วหรูเยียนสงสัย
“ไม่เป็นไร ข้าถูกพิษมานานแล้ว พิษนี้ฆ่าข้าไม่ได้ มีแต่จะทรมานข้า”ลู่เฉียนหลิงเอามือถือผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไอขึ้นมาอีกครั้ง
หลิ่วหรูเยียนฟังแล้วก็หยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากยอดสัมภาระ นางกล่าว:“นี่คือยาที่ท่านอาจารย์ให้ข้าไว้ บอกว่าสามารถแก้พิษได้สารพัด เจ้ากินสักเม็ดดูสิ”
ลู่เฉียนหลิงอ่อนแรงมากเพราะพิษกำเริบ หลิ่วหรูเยียนคิดว่าหากรักษาลู่เฉียนหลิงหายได้ ตนก็จะได้หน้าท่านอาจารย์ และได้หน้าตนเองด้วย นางเทยาออกมาเม็ดหนึ่งโดยไม่ถามให้ละเอียด แล้วป้อนให้ลู่เฉียนหลิงกินอย่างเอาเป็นเอาตาย
ยานั้นลอยเข้าปากลู่เฉียนหลิง สาวใช้ข้างกายห้ามไม่ทัน ตกใจจนหน้าซีด
“เซียนน้อยหลิ่ว เจ้าให้อะไรคุณหนูของพวกเรากิน?”
“คุณหนู รีบบ้วนออกมาเร็ว!”
หลิ่วหรูเยียนมั่นอกมั่นใจ:“ยาถอนพิษที่ท่านอาจารย์ข้าให้มา วางใจได้ ต้องได้ผลแน่”
นางพูดจบ ลู่เฉียนหลิงก็ชักกระตุกทั้งตัว พ่นเลือดดำออกมาปากหนึ่ง กระเด็นใส่ชายกระโปรงของหลิ่วหรูเยียน แล้วทั้งคนก็เอนหลังล้มลง
“คุณหนู——”
หลิ่วหรูเยียนตะลึงไป ชายกระโปรงที่เปื้อนเลือดของนางถูกกัดกร่อนทันที
ลู่เฉี่ยนเสวี่ยที่เดินถือชาน้ำปราณกลับมาเห็นพี่สาวที่สลบไสลอยู่ ตกใจจนกาน้ำกับถ้วยชาหลุดมือแตกกระจาย นางวิ่งเข้ามาร้อง:“พี่หญิง!”