เผยเยวี่ยเดินไปส่งอีกฝ่ายถึงหน้าประตู ซูชิงเหยียนพลันเอ่ยขึ้นว่า “เผยเยวี่ย ขอโทษนะ”
ผู้ชายที่พาภรรยากลับบ้านมาให้ทำหน้าที่เหมือนแม่บ้านก็คงเป็นแบบนี้ ซูชิงเหยียนเองก็ทำเช่นนั้น จึงไม่แปลกใจที่เผยเยวี่ยจะขอหย่า ความรักระหว่างพวกเขาไม่เหลืออยู่อีกแล้ว
ไม่มีความรัก ไม่มีการสื่อสาร ไม่มีความอ่อนโยน เหลือเพียงเอกสารทางกฎหมายแผ่นหนึ่งที่ผูกมัดคนสองคนซึ่งต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวก่ายกัน
แยกทางกันก็ดีเหมือนกัน
เผยเยวี่ยมองซูชิงเหยียน ราวกับตระหนักถึงบางอย่างขึ้นมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าน่าขัน “ได้”
ซูชิงเหยียนลากกระเป๋าเดินทาง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่แม้แต่จะมองเผยเยวี่ยอีกสักครั้ง “ขอให้คุณมีความสุขนะ อย่าลืมเปลี่ยนรหัสประตูด้วย”
คำอวยพรจากใจจริง ทว่าก็ยากจะปฏิเสธว่าฟังดูประชดประชันอยู่ไม่น้อย เสียงกลอนประตูดังแผ่วเบา ซูชิงเหยียนจากไปโดยไม่อาลัยแม้แต่น้อย บ้านอันว่างเปล่ากลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
เผยเยวี่ยยืนนิ่ง มองโถงทางเข้าที่ว่างเปล่า คราวนี้ทุกอย่างจบลงจริง ๆ แล้ว ความรู้สึกเสียดายอันชวนขบขันพลันเอ่อท้นขึ้นในใจ ไม่ใช่เพราะตัดใจจากซูชิงเหยียนไม่ได้ และไม่ใช่เพราะเสียดายชีวิตแต่งงานครั้งนี้