เผยเยวี่ยตัวแข็งทื่อ รูม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน ราวกับเลือดในกายแข็งตัวในชั่วพริบตา สีแดงระเรื่อบนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความตื่นตระหนกซีดเผือด
มีคนกลับมาแล้ว
นอกจากเผยเยวี่ย ก็มีเพียงซูชิงเหยียนที่รู้รหัส ไม่มีทางเป็นคนอื่น
เก็บของเรียบร้อยหมดแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาได้ล่ะ?
สมองของเผยเยวี่ยขาวโพลน มือเท้าเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นค่อย ๆ ไหลลงมาตามแผ่นหลัง
เสิ่นเหยาก็หยุดชะงักเช่นกัน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ดันมาเป็นตอนนี้เสียได้ น่าหงุดหงิดจริง ๆ
เธอไม่ได้รีบร้อนลุกขึ้น ยังคงทำสิ่งที่ทำอยู่ต่อไปอย่างเปิดเผย ไม่สนใจเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาจากนอกประตูแม้แต่น้อย แล้วถ้าถูกจับได้จะเป็นไรไป? เธอไม่แคร์อยู่แล้ว
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทีละก้าว จนมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนใหญ่
เผยเยวี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน
เขาก้มมองเธอ เห็นท่าทีไม่ใส่ใจและยังดูเหมือนกำลังชมเรื่องสนุกอยู่หลายส่วน จึงเอื้อมมือคว้าข้อมือเธอ ลากออกมาจากผ้าห่ม “รีบไปซ่อนเร็ว”
“ทำไมฉันต้องทำด้วย” เสิ่นเหยาหัวเราะด้วยความโมโห “คุณกับเธอหย่ากันแล้วนะ!”
“...เสิ่นเหยา ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งให้เธอเห็นคุณ”
ชายที่เธอเคยหลงรัก บัดนี้เสื้อผ้ายับยุ่งทั่วร่างเต็มไปด้วยร่องรอย ทั้งยังหวาดกลัวว่าอดีตภรรยาจะมาเห็น ถึงกับวิงวอนให้เธอช่วยซ่อนตัว