บาร์แห่งเดิม
ฮั่วเหวินเย่มองเจียงอี้เฉินอย่างมีเลศนัย ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขายังชนไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ด้วย “ไง? เรื่องบนเตียงกับเสิ่นเหยา...เข้ากันดีมากเลยสินะ ดูสีหน้านายก็รู้แล้ว”
เจียงอี้เฉินเม้มปาก กลั้นรอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้ แต่แววตาที่พราวประกายสุขใจกลับเผยคำตอบออกมาจนหมด “ไปให้พ้น อย่าถาม ถ้าถามก็บอกไม่ได้”
เขาหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด ก่อนตบไหล่ฮั่วเหวินเย่แล้วลุกขึ้น “ฉันกลับก่อนนะ ต้องกลับไปอยู่เป็นเพื่อนแฟนแล้ว”
ฮั่วเหวินเย่ทำหน้าเหวอ “เพิ่งออกมาเองไม่ใช่เหรอ จะกลับแล้ว? แบบนี้ก็ไม่เห็นแก่เพื่อนเกินไปหน่อยหรือไง?”
เจียงอี้เฉินหันหลัง เดินถอยออกจากห้องส่วนตัวพลางมองเขาด้วยสายตาลึกซึ้ง “คนโสดอย่างแกไม่เข้าใจหรอก...ไปก่อนนะ!”
ฮั่วเหวินเย่ยังไม่ทันได้ตอบ ประตูก็ปิดลงเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าใครบางคนรอไม่ไหวแล้ว
รีบกลับไปเป็นหมาให้แฟน
เสิ่นอี้เฉินสาวเท้าอย่างร่าเริง หอบของกินมื้อดึกถุงใหญ่กลับบ้าน เสิ่นเหยากับเขาย้ายออกจากหอพักในมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์นอกมหาวิทยาลัย