【เขาคือโคลนเหลวที่พ่อแม่บอกว่าไม่มีทางปั้นให้เป็นชิ้นเป็นอันได้ ส่วนเธอคือนักเรียนห่วยที่พยายามจนสุดกำลังก็ยังไล่ตามคนอื่นไม่ทัน
ทุกคนบอกให้เหยียนเช่อทำตัวให้ดี มีเพียงเฉินเจียเหอบอกว่าแค่พยายามต่อไปก็พอ
ทุกคนหัวเราะเยาะเฉินเจียเหอว่าเป็นแจกันประดับที่สมองกลวง มีเพียงเหยียนเช่อที่คิดว่าท่าทางไม่ยอมแพ้ของเธอน่ารักมาก
สายอินเทอร์เน็ตเส้นหนึ่งทำลายกำแพงระหว่างโลกคู่ขนานสองใบ
แด่วัยเยาว์ที่ไม่มีใครเชื่อมั่น ในที่สุดเราจะได้พบกันบนเส้นทางที่ต่างกัน】
——《หอยทากกับนกขมิ้น》
ช่วงพักยาว เฉินเจียเหอแอบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากห้องน้ำตามเคย เพื่อตามหาหลุมหลบภัยในโลกออนไลน์ของตัวเองอย่างเหยียนเช่อ เมื่อสัปดาห์ก่อนพวกเขาเพิ่งพบกันครั้งแรก เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนออนไลน์ชื่อมิวต์จะเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้
นั่นยิ่งทำให้เธอสนใจเขามากขึ้น
เหยียนเช่อนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ โทรศัพท์ในช่องใต้โต๊ะสั่นครืด ๆ เขาไม่ทันรู้ตัว แต่เสิ่นเหยาที่นั่งข้าง ๆ สังเกตเห็น
เสียงสั่นยังดังไม่หยุด ขณะที่ครูกำลังเดินมาถึงตรงหน้า เสิ่นเหยาจึงรีบตบแขนเหยียนเช่อเบา ๆ แล้วเรียกเสียงแผ่ว “เหยียนเช่อ เหยียนเช่อ...”
เหยียนเช่อยันตัวลุกขึ้น เปลือกตาปรือ ผมยุ่งเหยิงตกลงมา ทว่ากลับบดบังดวงตาคมเข้มไม่ได้ ปกติแววตาสวยคู่นั้นมักฉายความหยิ่งผยองอยู่หลายส่วน แต่ตอนนี้เหลือเพียงความหงุดหงิดที่ถูกปลุกขึ้นมา เขาเลิกหางตาขึ้นแล้วปรายตามองเสิ่นเหยาอย่างเย็นชา
“มีอะไรเหรอ?”
โทรศัพท์สั่นขึ้นอีกครั้ง เสิ่นเหยาชะงัก น้ำเสียงเย็นชานั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง เธอชี้ไปยังช่องใต้โต๊ะของเขา แล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า “โทรศัพท์ของนายดังมานานแล้ว”