อากาศรอบตัวพลันแข็งค้าง
ฝู่เซินจมอยู่กับแรงปรารถนาอันพลุ่งพล่านและโทสะหลังดื่มสุรา จึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนยืนอยู่ด้านนอกประตู เอาแต่เยาะเย้ยเสิ่นเหยา ปลายนิ้วลูบคลึงข้อมือที่ถูกเขากำจนแดงอย่างมุ่งร้าย ก่อนก้มหน้าเข้าไปใกล้ น้ำเสียงทั้งยียวนและโหดร้าย
“เมื่อกี้ผลักฉัน ยังเห็นเธอใจกล้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้ทำไมไม่ขัดขืนล่ะ? เสิ่นเหยา เลิกเสแสร้งได้แล้ว ถ้าเชื่อฟังดี ๆ พรุ่งนี้ฉันยังทำให้เธอแต่งเข้าตระกูลฝู่ได้อย่างสง่าผ่าเผย”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกเสิ่นเจียว่าเธอไม่ยอมทำตามที่พี่สาวบอกแล้ว”
ระหว่างพูด เขาก็ยิ่งได้ใจ มืออีกข้างเอื้อมไปกระชากสายเดี่ยวที่เลื่อนหลุดจากไหล่ของเธอ ท่าทางหยาบคายและเร่งร้อน โดยไม่สนเลยว่าที่นี่ยังเป็นพื้นที่สาธารณะ
ความหนาวเหน็บแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความอับอายและสิ้นหวังเข้าครอบงำเสิ่นเหยาในพริบตา
เธอดิ้นรนหนักกว่าเดิม ความเจ็บปวดตรงข้อเท้ารุนแรงจนแทบฉีกกระชากเส้นประสาท น้ำตาที่กลั้นไว้พลันไหลทะลัก หยดลงบนหลังมือฝู่เซิน ร้อนผ่าวและเย็นเยียบ เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงออกมา ดูน่าเวทนาเหลือเกิน
หญิงสาวส่งสายตาขอความช่วยเหลือมา ราวกับลูกแกะที่กำลังจะสิ้นใจ
แววตาฝู่หลิงไหววูบ ความเย็นชาเลือนหายไปทีละน้อย ก่อนถูกแทนที่ด้วยเงาทะมึนอันหนักอึ้งและกดดัน
ในที่สุดฝู่เซินก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ความหนาวเหน็บแล่นวาบขึ้นมาตามต้นคอ เขาชะงักมือ ก่อนหันขวับกลับไป ครั้นเห็นชายที่ยืนอยู่ตรงประตู อาการมึนเมาก็สร่างไปกว่าครึ่งทันที
“พะ...พี่?”
ใบหน้าฝู่เซินซีดเผือดฉับพลัน เขาปล่อยมือที่จับเสิ่นเหยาโดยไม่รู้ตัว รีบร้อนยืดตัวขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยพิรุธ
ทำไมถึงมาเจอฝู่หลิงที่นี่ได้?
ข้อมือของเสิ่นเหยาเป็นอิสระ เธอถอยกรูดไปด้านหลังอย่างลนลานแทบจะเป็นสัญชาตญาณ แผ่นหลังแนบติดผนังลิฟต์เย็นเฉียบ ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ตกใจกลัว
เส้นผมยุ่งเหยิงแนบติดแก้มเปียกน้ำตา ชายกระโปรงยับยู่ยี่ ทั้งร่างดูเปราะบางจนแทบแตกสลาย
ฝู่หลิงก้าวช้า ๆ เข้ามาในลิฟต์