“คุณชายฝู่ ขออีกแก้ว...”
ฝู่เซินโอบสาวสวยแต่งหน้าจัดสองคนไว้ข้างกาย ดื่มอย่างสำราญใจโดยไม่สนเลยว่าพรุ่งนี้จะเป็นวันแต่งงานของตัวเอง
ลูกพี่ลูกน้องสองคนของฝู่เซินสบตากัน คนหนึ่งพยักหน้าให้อีกคน ก่อนหยิบโทรศัพท์ของฝู่เซินขึ้นมาแล้วใช้การจดจำใบหน้าปลดล็อก
ช่องสนทนา — เสิ่นเหยา
[ฉันเมาแล้ว มารับหน่อย]
กดส่ง
ถ้าถามว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้ คำตอบก็ง่ายมาก เพราะอิจฉา อิจฉาที่ฝู่เซินได้แต่งงานกับเสิ่นเหยา น้องสาวของเสิ่นเจีย อีกไม่นานก็จะได้เกี่ยวดองกับตระกูลฝู่ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แล้วจะไม่ให้พวกเขาอิจฉาได้อย่างไร
แค่ฝู่หลิงแบ่งเศษผลประโยชน์ให้พวกเขาสักนิด ก็ทำให้พวกเขากินดีอยู่ดีได้แล้ว ทำไมถึงต้องตกไปเป็นของฝู่เซินเจ้าหมอนี่ด้วย
พวกเขาทนไม่ได้ที่เห็นฝู่เซินได้ใช้ชีวิตสุขสบาย จึงไม่คิดจะรังเกียจหากจะหาเรื่องขัดขาเขาสักหน่อย อย่างไรฝู่เซินก็ไม่ใช่คนดี ถือเสียว่าพวกเขากำลังทำเรื่องดี ๆ ก็แล้วกัน
ตอนที่ได้รับข้อความ เสิ่นเหยากำลังจะเข้านอนพอดี
นิ้วมือชะงักไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วขาวผ่องแตะหน้าจอเบา ๆ แล้วตอบกลับไปว่า “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”
กำลังง่วงพอดีก็มีคนส่งหมอนมาให้ ฝู่หลิงเองก็ดูเหมือนจะอยู่ที่นั่นด้วย
เสิ่นเหยาไม่ได้แต่งตัวหรือแต่งหน้าเป็นพิเศษ เพียงเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวผ้าลินินสีฟ้าอ่อนที่สวมสบายและสะดวกต่อการเคลื่อนไหว จากนั้นถักเปียข้างแบบหลวม ๆ ดูสงบอ่อนหวานและแฝงความซุกซนอยู่บ้าง
เธอแตกต่างจากภาพเงียบขรึมที่เห็นเป็นประจำราวกับเป็นคนละคน
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เธอมาถึง ฝู่เซินกับลูกพี่ลูกน้องทั้งสองจึงจำเธอไม่ได้ในทันที
ลูกพี่ลูกน้องคนที่หนึ่งชะงักไปชั่วขณะ ก่อนก้าวเข้าไปต้อนรับเสิ่นเหยา น้ำเสียงเจือความประหลาดใจและกระตือรือร้นอยู่เล็กน้อย “พี่สะใภ้ครับ? เป็นพี่จริง ๆ ด้วย ผมเกือบจำไม่ได้แน่ะ พี่สะใภ้ดูไม่เหมือนปกติเลย...”