เมื่อเสิ่นเหยา เฉินจื่อเชียน และเหออวี่มาถึงโถงชั้น 1 ก็มีผู้เล่นมาถึงกันไม่น้อยแล้ว
เหออวี่เดินตามหลังเสิ่นเหยากับเฉินจื่อเชียน มือกุมหัวใจที่เต้นรัวไม่หยุด เธอยังคงหวาดผวาไม่หาย ตอนที่ถูกเสิ่นเหยาจ้องเขม็งอยู่ในลิฟต์เมื่อครู่ อุณหภูมิทั่วร่างของเธอลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ราวกับตกอยู่ในห้องน้ำแข็ง
ด้วยความลนลาน เธอจึงพูดปดส่ง ๆ ว่านึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนทะเลาะกับสามีมา อารมณ์เลยไม่ค่อยดี อุณหภูมิรอบตัวถึงค่อยกลับมาเป็นปกติ
สายตาที่เสิ่นเหยามองเธอแปลกพิกล ทั้งยังเจือแววเยาะเย้ยและสะใจอยู่ด้วย แต่ยังดีที่ไม่ได้ซักไซ้เธอต่อ
เฉินจื่อเชียนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ขยับตัว ทว่าระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา
จนเสิ่นเหยาหันกลับมาคุยกับเขาต่อ เขาถึงค่อยผ่อนลมหายใจ แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขายิ่งระแวดระวังขึ้นมาก ดูท่าเขาคงอยู่ใกล้ผู้หญิงคนอื่นมากเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเสิ่นเหยาจะโมโห
ทุกคนรออยู่ในโถงสักพักใหญ่
ระหว่างพูดคุยสัพเพเหระกับเสิ่นเหยา เฉินจื่อเชียนก็แบ่งสมาธิไปสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวและสถานการณ์ของผู้เล่น ทุกคนมีตัวประหลาดติดตามอยู่ข้างกาย เข้ากับธีมอพาร์ตเมนต์คู่แต่งงานใหม่แห่งนี้พอดี
มีเพียงเหออวี่ที่ปรากฏตัวในโถงตามลำพัง
ตัวประหลาดเหล่านั้นมีทั้งหน้าตาและบุคลิกแตกต่างกันไป ต่างเกาะติดอยู่ข้างผู้เล่นอย่างเงียบเชียบ
ยังขาดผู้เล่นอีกสองคนที่ไม่มาถึง
เสียงแสบแก้วหูดังขึ้น ท่ามกลางแสงกลางวันจ้า หลอดไฟสีขาวในโถงกลับสว่างวาบ แสงจ้าสาดลงบนพื้นกระเบื้อง เงาของทุกคนทอดยาวและบิดเบี้ยว
เสิ่นเหยาเอนซบอยู่ในอ้อมแขนเฉินจื่อเชียน มุมปากแต้มรอยยิ้มบางเบา เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบลง “ที่รัก ดูสิ ทุกคนมีความสุขกันจังเลย”
สายตาของผู้เล่นและตัวประหลาดทุกตนต่างจับจ้องมาที่เสิ่นเหยากับเฉินจื่อเชียน
เหออวี่ทนสายตาเย็นเยียบราวกับแทงทะลุกระดูกเหล่านั้นไม่ไหว จึงขยับเท้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ถอยห่างจากเฉินจื่อเชียนไปเงียบ ๆ