ปลายนิ้วแตะกรอบรูปกระจกเย็นเฉียบอย่างแผ่วเบา เสิ่นเหยาเอียงศีรษะน้อย ๆ มองเฉินจื่อเชียน «ฉันชอบรูปนี้ที่สุด ตอนนั้นคุณเพิ่งขอฉันแต่งงาน ทั้งที่ปกติไม่ชอบยิ้มแท้ ๆ แต่ก็ยังยอมถ่ายรูปคู่กับฉัน»
ลูกกระเดือกของเฉินจื่อเชียนขยับขึ้นลง เขาไม่ได้ตอบอะไร
หางตากวาดมองผู้เล่นรอบตัว ทุกคนหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าส่งเสียง
นักศึกษาชายผมสั้นที่เพิ่งส่งเสียงเมื่อครู่ถูกผีสาวข้างกายบีบข้อมือไว้แน่น ปลายนิ้วจิกเข้าไปในเนื้อจนมีเลือดซึมออกมา ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ไม่กล้าส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ภายในเจ็ดวัน ผู้เล่นไม่มีสิทธิ์ตอบโต้ ทำได้เพียงเชื่อฟัง อดทน และแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ผู้จัดการสีหน้าเรียบเฉย ผิวขาวซีดไร้สีเลือด เขายกมือขึ้นอย่างแข็งทื่อ ชี้ไปยังผนังรูปถ่าย «งานสังสรรค์ประจำเดือนของอพาร์ตเมนต์สุขสันต์ ขั้นตอนแรก—ชมภาพที่ระลึกของผู้อยู่อาศัย จดจำความสุขชั่วนิรันดร์»
จดจำความสุขงั้นเหรอ? ไม่สิ นี่มันการจดจำความตายชัด ๆ
ไม่มีใครกล้าพูด แม้ผู้เล่นบางคนจะตกใจจนอยากกรีดร้องออกมา ก็ยังยกมือปิดปากตัวเองไว้แน่น ไม่ยอมให้เสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว
สายตาว่างเปล่าของผู้จัดการกวาดมองไปทั่วห้องโถงกว้าง เสียงไร้อารมณ์ของเขาดังก้องอย่างเย็นเยียบ «ขั้นตอนที่สอง รับชมบันทึกภาพเหตุการณ์ของผู้อยู่อาศัย»
แสงสีขาววาบขึ้นตรงหน้าเฉินจื่อเชียน ผู้คนและเหล่าผีร้ายรอบตัวหายวับไป เหลือเพียงเขากับเสิ่นเหยา
ตรงหน้ายังคงเป็นผนังรูปถ่ายขนาดใหญ่
เสียงกึกดังขึ้น กรอบรูปตรงกลางผนังค่อย ๆ เลื่อนแยกออกจากกัน เผยให้เห็นจอฉายภาพสีดำขนาดมหึมา หน้าจอสว่างขึ้น ภาพซ่ากะพริบอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะคมชัดขึ้นฉับพลัน