ชุนหานเวินยืนรอดูเหตุการณ์ตรงหน้า ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ชุนสามลุงถึงกับช็อกสลบไปเลย จะไม่ให้สลบได้ยังไงในเมื่อปากเต็มไปด้วยขี้?
ชุนจิ่นโยนไก่อ้วนพีทิ้งไปอย่างลวก ๆ "ทำตัวดี ๆ นะ ไปหาเมียแกซะ" ไก่ตัวนั้นวิ่งตุ้บ ๆ จากไปอย่างรู้งาน ในที่สุดครอบครัวมันก็รอดพ้นจากการถูกตุ๋น!
ชุนผู้พ่อ: "ลูกสาว เจ้าเป็นแบบนี้มาตลอดเลยรึ?" ทำไมลูกสาวคนนี้ถึงดูแปลกไปนัก? ถึงก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ดีกว่ากันเท่าไหร่ แต่วันนี้มันเกินไปจริง ๆ
ชุนผู้แม่แสดงสีหน้าเป็นห่วง: "จิ่นเอ๋อร์ เจ้าลำบากแล้ว ถ้าเจ้าอยากไปบำเพ็ญเพียรหาทางเซียน แม่ก็สนับสนุนเต็มที่" เมื่อก่อนเอาแต่กังวลว่าถ้านางตายไป จิ่นเอ๋อร์จะถูกกลั่นแกล้ง แต่ตอนนี้ดูท่า จิ่นเอ๋อร์คงเรียนรู้วิธีปกป้องตัวเองแล้ว
ชุนหานเวินปาดน้ำตาอย่างเงียบ ๆ "น้องเล็กโตแล้ว เอาให้หนักกว่านี้อีก"
ชุนจิ่นเม้มปาก "ไม่งั้นฆ่าไอ้แก่ไม่รู้จักตายนี่ทิ้งเลยดีไหม? ถ้ามันมาแก้แค้นภายหลังจะทำยังไง?"
ชุนผู้พ่อหัวเราะลั่น "มันกล้ารึ! พ่อมีเงินจะตาย ยังต้องกลัวจ้างคนมาคุ้มกันไม่ได้อีกหรือ?"
เซียนที่แอบสังเกตการณ์อยู่นอกประตูมุมปากกระตุก เด็กสาวนี่ต่อไปก็เป็นตัวร้ายไม่เบาเหมือนกัน เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง ที่ภูเขาคุนหลุนกำลังหาผู้มีคุณสมบัติเป็นบุตรเทวดาและธิดาเทวดาที่เหมาะสมไม่ใช่รึ?
ถ้าเขาเอาข่าวนี้กลับไป ต้องทำเงินได้ไม่น้อยแน่! เด็กสาวนี่ปากกล้าใจอำมหิต เด็กหนุ่มถึงพูดไม่เก่งแต่พรสวรรค์ก็พอใช้ได้
แต่น่าเสียดาย ไม่รู้ว่าประมุขสำนักคุนหลุนจะมองเข้าตารึเปล่า แต่ช่างเถอะ เจอกันแล้วก็นับเป็นวาสนา
เขาไม่ได้ปรากฏตัว เพียงแค่ส่งเสียงถ่ายทอดให้สี่คนแห่งตระกูลชุน "เจ็ดวันให้หลัง ที่เขาอวี้ซวีแห่งคุนหลุนจะมีการคัดเลือกบุตรเทวดาและธิดาเทวดาไปพร้อมกัน สหายน้อยทั้งสองหากมีใจไปลองดูก็ดี บางทีนั่นอาจเป็นวาสนาของพวกเจ้าก็ได้"
ชุนจิ่นตอบสนองทันควัน "ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ชี้ทางสว่างให้พวกเราสองคน! บุญคุณอันใหญ่หลวงนี้จะไม่ขอเพียงเอ่ยปากขอบคุณ ผู้อาวุโสจะบอกชื่อให้ทราบได้หรือไม่?"
เซียนนอกประตูแย้มยิ้ม "ก็เด็กนี่รู้จักสำนึกบุญคุณอยู่ ข้าเป็นเพียงผู้ไร้นามเสียงเท่านั้น! เด็กสาว หากเจ้าไม่รังเกียจ ค่ำคืนนี้จงมุ่งลงใต้ไปเรื่อย ๆ ลองเสี่ยงโชคดู"
พูดได้เพียงเท่านี้ เขาก็ไม่สะดวกจะกล่าวอะไรอีก สมุนไพรวิเศษนั่นไม่มีประโยชน์ต่อเขา แต่ช่วยเด็กสาวนี่ได้มากโข!
ชุนจิ่นรีบคุกเข่าโขกศีรษะสามครั้งทันที "ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ วันหน้าหากข้าประสบผลสำเร็จ เมื่อได้พบท่านอีก จะต้องเลี้ยงสุราชั้นดีและเนื้ออย่างดีแน่นอน!"
เซียนนอกประตูหัวเราะร่าเริง "ฮ่า ๆๆ เจ้าเด็กนี่หัวไว แถมข้ายังชอบใจเสียด้วย! รอวันที่เจ้าเป็นผู้แข็งแกร่งเมื่อไหร่ ข้าจะมาหาขอเหล้าดื่มเอง!"
ในอำลา ชุนหานเวินถูกน้องสาวถีบหนึ่งทีถึงได้สติ รีบคุกเข่าโขกศีรษะสามครั้งเช่นกัน
"ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ! พวกเราสองคนซาบซึ้งยิ่งนัก" ไม่มีใครตอบกลับ แสดงว่าเซียนจากไปแล้ว
ชุนผู้พ่อและชุนผู้แม่รู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน เด็ก ๆ สองคนของพวกเขามีวาสนาทางเซียนทั้งคู่! ทั้งคู่ยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ เพียงหวังว่าเด็ก ๆ ทั้งสองจะโบยบินได้สูงยิ่งขึ้น
ชุนจิ่นเผ่นออกวิ่งทันที "พี่ใหญ่ เร็วเข้า! ช้ากว่านี้หมามันฉกไปแล้ว!"
ชุนหานเวินไม่เข้าใจว่าจะถูกหมาตัวไหนฉก ได้แต่วิ่งตามน้องเล็กไปอย่างเดียว
สองคนวิ่งลงใต้ไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานเท่าไหร่ ทันใดนั้นก็เห็นสมุนไพรวิเศษที่ส่องแสงเรืองรองต้นหนึ่ง ชุนจิ่นไม่พูดพร่ำทำเพลงถอนมันขึ้นมาทันที
แค่กินลงท้องไปแล้วเท่านั้นถึงจะเป็นของตัวเอง "พี่ใหญ่ ครึ่งของพี่ครึ่งของข้า!" นี่เป็นวาสนาของพี่ชายนางตั้งแต่แรก นางจะไม่เอาไปแต่ผู้เดียวเด็ดขาด!
ชุนหานเวินโบกมือปฏิเสธ "น้องเล็ก นี่เป็นวาสนาของเจ้า"
ชุนจิ่นไม่มีความอดทนมากนัก บิครึ่งยัดใส่ปากพี่ชายโดยตรง แล้วตัวเองก็กินอีกครึ่งที่เหลือทันที "บอกแล้วว่าคนละครึ่ง พี่กับข้าไม่ต้องเกรงใจกัน"
ในเมื่อนางข้ามภพมาแล้ว เช่นนั้นก็จะปกป้องครอบครัวแทนเจ้าของร่างเดิม
ชุนหานเวินเคี้ยวตุ้ย ๆ มันขมหน่อย ๆ แถมยังเหนียว แต่ในใจกลับอบอุ่น พึมพำเบา ๆ ว่า "น้องเล็กดีกับข้าจริง ๆ"
ชุนจิ่นกลืนลงไปแล้วถ่มน้ำลาย "หวานกว่าขี้ไม่งวดเท่าขี้ ห่วย!"
สรุปได้ตรงประเด็นดี แต่คราวหลังอย่าสรุปอีกนะ!
ชุนหานเวิน: "น้องเล็ก ถึงแม้คำพูดจะหยาบแต่ก็มีเหตุผล แต่คำพูดของเจ้านี่มันหยาบเกินไปแล้ว"
ชุนจิ่น: "ยังมีที่หยาบกว่านี้อีก จะฟังไหม?" ยังไม่ทันได้พูดต่อก็ถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งปิดปากไว้ ปิดปากโดยไม่ต้องใช้เสียง? น่าสนใจ!
ชุนหานเวิน: "ไม่ให้พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว ถ้าทำผิดอีกคราวหน้า ข้าถึงจะยกโทษให้อีกที" สรุปคือ ถ้าเจ้าแตะต้องเส้นตายของข้า เช่นนั้นข้าก็จะลดเส้นตายของข้าให้ต่ำลงอีกหน่อย
สองคนวิ่งป่าราบกลับบ้าน อย่าถามว่าทำไม ถ้าถามก็เพราะตัวเอกหลิงอวิ๋นกับพรรคพวกลิ่วล้อน่ะอยู่ขั้นกลางฝึกปราณ นางสู้ไม่ได้
สุภาษิตโบราณว่าไว้ดี ผู้รู้จักสถานการณ์คือผู้ปราดเปรื่อง
สมุนไพรวิเศษต้นนี้ตามที่บันทึกในต้นฉบับ เป็นยาล้างไขกระดูกเปลี่ยนแก่นแท้ที่หายากยิ่ง ถ้าพูดให้ตรง ๆ คือรากวิญญาณที่ห่วยแตกแค่ไหนก็สามารถยกระดับขึ้นได้หลายขั้น สิ่งที่คนอื่นไม่รู้คือสมุนไพรวิเศษต้นนี้ไม่ใช่ยาล้างไขกระดูกเปลี่ยนแก่นแท้ธรรมดา
ยังมีผลลับอีกอย่างคือมีโอกาส 1% ที่จะล้างรากวิญญาณสวรรค์ออกมาได้ นางกำลังพนันกับความเป็นไปได้ 1% นี้ ถ้าทำไม่สำเร็จก็ไม่เสียใจอะไร อย่างน้อยรากวิญญาณห่วย ๆ ของเจ้าของร่างเดิมก็ยังเลื่อนขั้นเป็นขั้นกลางได้
ชุนจิ่นกลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเลย ชุนผู้พ่อและชุนผู้แม่ได้แต่อดทอดถอนใจไม่ได้ว่าคนหนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ
จนกระทั่งกลางดึก กระแสร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาจากตันเถียน บริเวณที่มันผ่าน เส้นลมปราณในร่างถูกทำลายหมดสิ้น ต่อจากนั้นก็คือความเจ็บปวดเสียบแทง ราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทง
นางตัวสั่นไปทั้งร่าง แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ สำเร็จแล้ว! นี่ใช้คำว่าดวงเทพบุตรกระเด็นมาเข้าปากก็ยังไม่อาจบรรยายได้ ต้องบอกว่าสุสานบรรพบุรุษระเบิด
ทันใดนั้น "ตู้ม" ดังสนั่น บ่าวรับใช้มารายงานด้วยความร้อนใจ "ท่านพ่อขอรับ ไม่ดีแล้ว สุสานบรรพบุรุษบ้านเราระเบิดแล้วขอรับ!"
ชุนผู้พ่อซึ่งกำลังจะตายอยู่แล้วผุดลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ อะไรนะ? สุสานบรรพบุรุษระเบิด? เขาไม่อยากจะเชื่อ "อะไรระเบิดนะ?"
บ่าวที่มารายงานข่าว "สุสานบรรพบุรุษระเบิดขอรับ! ยังไม่ระเบิดแค่แห่งเดียว แต่ระเบิดทีสองแห่งเลยขอรับ!"
เมื่อชุนผู้พ่อตามบ่าวไปถึงที่เกิดเหตุ ก็อดไม่ได้ที่จะยืนตะลึงงัน พื้นที่เต็มไปด้วยดินกระเด็น ป้ายหลุมศพปลิวไปไหนก็ไม่รู้ ข้างในเหลือแต่โลงศพสองใบ รอบโลงศพยังมีไอร้อนกรุ่นอยู่เลย นี่ตระกูลชุนของเขาขาดคุณธรรมเกินไปแล้วรึ?
เขากำลังจัดการเรื่องนี้กับบ่าวอยู่ อีกเดี๋ยวต้องถามเจ้าสองตัวแสบให้ดีว่าก่อกรรมอะไรไว้!
ชุนจิ่นในห้องข้าง ๆ ได้ยินหมดเลย จรรยาบรรณกับอารมณ์ขันกำลังต่อสู้กันอยู่ จะว่าเจ็บก็เจ็บจริง จะว่าอยากหัวเราะก็อยากหัวเราะจริง ๆ แต่เพราะเป็นสุสานบรรพบุรุษของตัวเอง นางจึงได้แต่พยายามข่มไว้สุดชีวิต
ชุนหานเวินเดินกระย่องกระแย่งมาเคาะประตู "น้องเล็ก เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?" หลังจากกลับมาเขาก็ทิ้งตัวลงนอนหลับเหมือนกัน หลับไปได้ครึ่งหนึ่ง ร่างกายก็เจ็บปวดไปทั้งตัวราวกับถูกระเบิด
ต้องเป็นเพราะสมุนไพรวิเศษนั่นแน่ เขาเป็นห่วงจึงฝืนใจมาดู ครู่ใหญ่แล้วก็ยังไม่มีเสียงตอบ เขากัดฟันถีบประตูเปิดออก ก็เห็นน้องสาวหน้าซีด
ชุนจิ่นไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบ แต่เจ็บจนพูดไม่ออกจริง ๆ ยังแข็งใจทำมือโอเคให้
ชุนหานเวินคิดว่าอยากจะเรียกคน แต่จู่ ๆ ก็ล้มลงไปกองกับพื้นอีกคน ทีนี้เจ็บจนไม่มีแรงเลยจริง ๆ ได้แต่หวังว่าสองคนเขาจะไม่เจ็บตายอยู่ที่นี่
ชุนจิ่นเพิ่งจะฝืนใจอ้าปาก กลับอาเจียนเลือดกองใหญ่ออกมา ผิวหนังเริ่มปริแตกแล้วประสานอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งผิวหนังทั่วร่างเปลี่ยนใหม่หมด
สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง นางรู้สึกว่าวันนี้มีหวังต้องตายแหงแก๋
ให้ตายเถอะ วันเดียวตายสองรอบ ขนาดพญายมเห็นนางยังต้องชะงักไปสองวิ
นางชูนิ้วกลางใส่ฟ้าด้วยความไม่ยอมจำนน สายฟ้าสวรรค์ฟาดลงมาตรง ๆ ทำให้นางฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
เจ้าเคราะห์ร้ายตัวพ่อชุนหานเวินก็หนีไม่รอด โดนเข้าไปเต็ม ๆ เหมือนกัน
นี่ก็ได้ด้วยเหรอ? ตอนนี้ชุนจิ่นเชื่อแล้วว่าพี่ชายของนางคือเจ้าเคราะห์ร้ายขนาดหมาผ่านทางมายังแวะมาหมายเอาไว้อีก
แต่นางกับชุนหานเวินก็แย่พอกัน ไม่มีใครหัวเราะใครได้