พื้นที่ฝากสมองสำหรับมุกในเรื่องนี้ (ฮิปโปจะดูแลรักษาอย่างดี!)
เสียงดังสนั่นจากฟากฟ้า ชุนจิ่นสิ้นชีพทันใด
วัยรุ่นไม่มีขาย ชุนจิ่นอ้าปากก็ด่าเลย "ตีนพ่อแกเอ๊ย ไอ้ฟ้าบ้าเอ๊ย ข้าเรียกแกว่าทวด แกก็เอาข้าเป็นไอ้ใบ้จริงดิ?"
ไม่ได้ตั้งตัวเลยจะให้หนีทันได้ไง? ออกไปซื้อแพนเค้กยังถูกฟ้าผ่าตาย ตายก็ตายไปแล้วดันทะลุเข้านิยายอีก ทะลุเข้าหนังสือก็เข้าปะไร แต่ดันทรหดเข้าบทที่คนรังเกียจหมาเหม็นขี้หน้า
เจ้าของร่างเดิมชื่อเหมือนนางคือชุนจิ่น บุตรีรองตระกูลชุน มีพี่ชายชื่อชุนหานเวินก็ดวงซวยขั้นเทพเหมือนกัน
นับว่าเป็นบทที่หมาตอนเดินผ่านยังต้องฉี่รดไว้เป็นรอยจดจำ
แต่ขำมุกไม่ขำคน ชุนหานเวินโคตรชายแท้ เป็นพี่ที่ทำถึงขั้นพี่ชายเสมือนพ่อได้จริง ๆ ตามใจน้องสาวจะเอาดาวเอาจันทร์ก็หาให้
ชุนหานเวินเดิมเป็นคนธรรมดา เนื่องจากผู้ฝึกตนมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์บังเอิญพบว่าพรสวรรค์ไม่เลว อยากรับเป็นศิษย์
คิดว่าจะพาน้องสาวและพ่อแม่ไปมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ แต่ก็เพราะฟ้าสวรรค์เล่นตลกกับเขา ออกไปเก็บสมุนไพรวิเศษเพราะไม่อยากยกให้ตัวเอกหลิงอวิ๋น ถูกล้วงดาบเดียวตาย สุดท้ายเอาศพแขวนหน้าสำนักสามวัน นี่มันยิ่งกว่าทรชนอีก
เจ้าของร่างเดิมก็พลอยได้รับผลกระทบ ถูกทรมานจนไม่เหลือสภาพคน สุดท้ายถูกโยนไปแย่งเศษอาหารกับหมาป่า
พ่อแม่คิดจะไปทวงความเป็นธรรมให้ กลับถูกอาจารย์ของตัวเอกฟันคอขาด
ตอนที่ผู้ฝึกตนมาถึง ครอบครัวเจ้าของร่างเดิมตายเรียบไม่มีเหลือ แม้แต่ไก่ยังถูกจับไปตุ๋น
ชุนจิ่นปรบมือเปาะแปะ "เฆี่ยนศพทั้งบ้านสิยะ รังแกพ่อแม่คนอื่นนี่ยิ่งไร้ม้า*" (*สำนวนด่า)
ชุนหานเวินมองน้องสาวพูดพึมพำคนเดียว นึกว่านางกำลังปลอบใจตัวเองอยู่ ไม่กล้าเข้าไปกวน
น้องสาวโตแล้วนะเนี่ย รู้จักปลอบใจตัวเองเล่นแล้ว ให้รางวัลเป็นอาวุธเวทสักชิ้นไม่เกินไปใช่ไหม? อาวุธเวทก็ให้แล้ว ถ้าจะมีเสื้อผ้าใหม่เพิ่มอีกสองสามชุดก็สมเหตุสมผล
ชุนจิ่นมองกำไลหยกอาวุธเวทที่สวมอยู่บนมือ จู่ ๆ ก็รู้สึกสะอึกในใจ ถึงจะเป็นแค่อาวุธเวทระดับต่ำสุด แต่สำหรับคนธรรมดาก็นับว่าล้ำค่ามากแล้ว
ชุนหานเวินไม่ค่อยพูดเก่ง ได้แต่ลูบหลังน้องสาวเบา ๆ แม้จะเป็นคนธรรมดา แต่เขารับรู้อารมณ์ได้เฉียบไวมาก "รอพี่หาเงินได้มาก ๆ จะต้องเปลี่ยนให้เจ้าอันที่ดีกว่านี้แน่"
ชุนจิ่นน้ำตาพรั่งพรูลงมาตรงสามพันจั้ง เขาช่าง... ฉันจะร้องไห้ตายอยู่แล้ว! "พี่ฟังฉันนะ อย่าสนใจว่าจะต้องจำอะไร แค่ฟังฉันก่อนเถอะ"
ชุนหานเวินพยักหน้า "น้องเล็กว่าไปสิ" เขาเคยชินที่น้องสาวเป็นติงต๊องเป็นพัก ๆ มานาน ตอนแรกเขาก็เป็นห่วง เชิญหมอชื่อดังมามากมาย
ผลสรุปคือไม่เป็นอะไรเป็นพิเศษ แค่บุคลิกร่าเริง แต่มีหมอชื่อดังคนหนึ่งสรุปว่าสติปัญญาอ่อนเล็กน้อย
เขาเลยจับหมอคนนั้นแขวนต้นไม้สามวันให้กลายเป็นปัญญาอ่อนไปเลย ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ไร้มารยาทล้วน ๆ
นิสัยเจ้าของร่างเดิมบังเอิญคล้ายกับนางมาก จึงไม่ต้องห่วงเรื่องแตกเลยสักนิด "ความจริงข้าดูออกตั้งนานแล้วว่าโครงกระดูกพี่ประหลาด ภายภาคหน้าจะต้องเป็นใหญ่แน่! อยู่แต่ในที่กระจอก ๆ แบบนี้ สู้ไปแสวงเซียนถามธรรมะไม่ดีกว่าเหรอ"
ผู้ฝึกตนที่ผ่านมา: ?
เขาแอบสังเกตเด็กนี่มาหลายวันแล้ว พรสวรรค์ไม่เลวทีเดียว วันนี้ก็ตั้งใจมาเยี่ยมเยือน ดูว่าสนใจจะบู๊ซือเขาไหม แต่นี่มันต่างจากที่เขาคิดไว้ยังไงล่ะ?
ที่พูดมานี่ เป็นคำพูดของเขาเลยนะเฮ้ย!
ไม่เป็นไร ฟังก่อนว่าเด็กนี่มีความเห็นยังไง ถ้าไม่มีวาสนากันก็ค่อยฉุดจับตัวไป
ชุนหานเวินมองชุนจิ่นอย่างไม่เข้าใจ "บ้านเราเป็นครอบครัวที่จนมากเหรอ?" พื้นปูหยก ทองคำประดับ หน้าประตูยังมีสิงโตหินราคาไม่ถูกหมอบอยู่สองตัว นี่นับว่าจนด้วยเหรอ?
ชุนจิ่น: "พี่อย่าเพิ่งสนเรื่องนี้ พี่ไม่อยากพเนจรไปทั่วแผ่นดินเหรอ? ไม่อยากคืนกำไรให้ความฝันยุทธภพของตัวเองหน่อยหรือ!"
ชุนหานเวินส่ายหน้า "น้องเล็ก เจ้าเป็นไข้หรือเปล่า? พวกเราผู้เป็นปุถุชนคนธรรมดา จะมาพูดถึงแสวงเซียนถามธรรมะอะไรกัน"
ชุนจิ่นหยิบหมวกฟางขึ้นมาแบบสุ่ม ๆ โพสท่าที่ตัวเองคิดว่าโคตรเท่ "วัยรุ่น ความหลงใหลของเจ้าอยู่ที่ไหน? อายุสิบเจ็ดสิบแปดนี่แหละคือวัยเหมาะแก่การออกไปตะลุย เจ้าไม่ควรมัวห่อเหี่ยวแบบนี้! พี่ หรือพี่อยากเป็นเหมือนไก่ข้างนอกที่เอาแต่กินนอนไร้จุดหมายว่างั้น?"
ชุนหานเวินตาสว่าง "น้องเล็ก อยากกินไก่อ้วนตัวใหญ่ข้างนอกนั่นใช่ไหม?"
ชุนจิ่นกลั้นใจระงับอารมณ์อยากทักทายวงศาคณาญาติของเขา ใช้ไม้ตายร้องไห้ฟูมฟายขู่ฆ่าตัวตาย "ไปเถอะไป ไปไม่ขาดทุน ไม่หลอกลวง! ไม่ไหวก็ถือว่าไปเป็นเพื่อนเล่นกับข้าแล้วกัน!"
ชุนหานเวินกุมขมับอย่างจนใจ "ตามใจเจ้าแล้วกัน" เขารับมือน้องสาวไม่ได้จริง ๆ แต่น้องสาวถึงกับมีความคิดความอ่านใฝ่รู้ขึ้นมาแบบนี้ ควรให้รางวัลอะไรหน่อยดีนะ?
ตอนกินข้าวเย็น ชุนพ่อชุนแม่ฟังลูกสาวพูดจาเขย่าขวัญเช่นนี้ ก็ตกใจพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ในความประทับใจของพวกเขา ผู้ฝึกตนล้วนเป็นเหมือนเซียนเทพมีตัวตน การที่คนธรรมดาเช่นพวกเขาจะไปคู่ควรได้อย่างไร? ต่อให้แค่พบหน้าก็ยังยากเกินเอื้อม แล้วจะพูดถึงแสวงเซียนถามธรรมะได้เยี่ยงไร?
แต่เมื่อลูกสาวชอบ พวกเขาก็จะสอบถามไปหลายทาง ดูว่ามีสำนักเล็ก ๆ ที่ไหนยังรับคน จะได้ยัดเยียดเข้าไปให้ ถือว่าเอาใจลูกสาวก็แล้วกัน ถ้ารู้สึกลำบากอิดหนาระอาใจเมื่อไหร่ ค่อยกลับมาเป็นบุตรีรองสูงส่งตามเดิมก็ไม่เป็นไร
ฉากอบอุ่นสามัคคี ย่อมต้องมีไอ้งั่งหน้าหม้อหนึ่งโผล่พรวดเข้ามา
"น้องสาวเอ๋ย ลูกบ้านเจ้าก็โตแล้วนะ ให้ข้าไปแนะนำให้สักคนไหม? ลูกชายบ้านตาเฒ่าหวังข้างบ้านน่ะดีนะ ถึงจะซื่อ ๆ หน่อยแต่คนมันซื่อสัตย์นะ!"
เกือบลืมจัดไอ้สัตว์นี่ไป สมองพิการขนาดนี้ หลับตาชุนจิ่นก็รู้ว่าเป็นไอ้น้าชายสามผู้พังพินาศของเจ้าของร่างเดิม
ไอ้แก่ไม่ตายนี่กลางวันแสก ๆ มาเสือกพูดอะไรสยองขวัญอีก? มีแผนร้ายอะไรก็ใช้กับเจ้าของร่างเดิมหมดเลย วัน ๆ เอาแต่ร้องจะยกเจ้าของร่างเดิมออกเรือน พ่อแม่นางยังไม่ร้อนใจเลย แต่ไอ้แก่ปากปลิงนี่กลับร้อนรนคลั่งไปเอง
ลูกชายบ้านตาเฒ่าหวังข้างบ้านก็คือคางคกแกล้งเป็นกบ หน้าตาอัปลักษณ์แต่เล่นแง่สูง
ยังไม่ทันที่ชุนพ่อจะไล่คน ชุนจิ่นก็ตบโต๊ะลุกขึ้น "ไอ้แก่ไม่ตายเอ๊ย มีแผนร้ายอะไรก็โยนมาให้ข้าหมดเลย!" พูดจบนางก็เขวี้ยงชาม ตรงเข้าเป้าที่หน้าไอ้แก่ไม่ตายอย่างแม่นยำ
"เจ้า... เจ้านี่มันอกตัญญูใหญ่! พ่อแม่เจ้าสอนเจ้ามายังไงกัน?" ชุน老三หน้าแดงเขียวด้วยโทสะ เขาจะสั่งสอนเด็กสาวคนนี้ให้รู้จักกฎระเบียบในวันนี้!
ชุนจิ่นคว้าตั่งม้ากระโจนเข้าใส่และทุบ "นกขมิ้นสองตัวร้องบนหลิวเขียว ไอ้แก่ไม่ตายเอ๊ยมึงแดกเหล้าปลอมสิมิทราบ! นกกระยางเป็นแถวบินสู่ฟ้าคราม ดู๊ดูสิกูจะไม่ทุบให้มึงร้องเรียกพ่อ!"
ชุนหานเวินแสร้งช่วยห้ามอยู่สองสามที ก็เกิด "พลาดพลั้ง" มือลั่นไปตบหน้าชุน老三ไปหลายฉาด
ชุนจิ่น: "ใครใช้ปากแกมาเหวี่ยงมือพี่ข้า? กล้าดึง(อุจจาระ)ใส่ปากฉัน ดู๊ซิฉันจะไม่ทุบแกให้ตาย!"
ทั้งสองยิ่งสู้ก็ยิ่งได้ใจ คนหนึ่งลงมือหนักกว่าอีกคน กลัวว่าจะไม่ตายชุน老三ไม่สำเร็จ
ชุน老สามร้องโหยหวนไม่ปากยังไม่วายสาปแช่ง: "ดูพวกเจ้าทั้งคู่สอนกันออกมายังไง ยังไม่ให้มันสองคนหยุดมืออีก?"
ชุนจิ่นอยากให้ไอ้แก่ไม่ตายนี่(ขี้แตกขี้แตน)จริง ๆ "ดีกว่าปากมึงที่พ่นทั้งอึทั้งเยี่ยวอีก คือจมูกเปิดไว้แล้วคือห้องน้ำแทนปาก ข้ายังไม่เคยเห็นที่ไหนเลย"
ทันใดนั้นนางก็เกิดประกายความคิด สั่งบริวาร "พวกเจ้าสองคนมาจับไอ้แก่ไม่ตายนี่ไว้ พี่ใหญ่จัดการต่อไป!"
ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองคนเข้าล็อกตัวชุน老三ทันที คำสั่งของบุตรีรอง พวกเขาจำต้องปฏิบัติตาม!
ชุนจิ่นปรี่เข้าไปจับไก่อ้วนตัวใหญ่ตัวหนึ่งมาจากนอกลานบ้าน พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง "ไอ้อ้วน ถ้ามึงไม่อึออกมา กูจะตุ๋นแม่มึงเป็นยา ทั้งตระกูลมึงเลย!"
ไก่อ้วนรู้สึกถึงจิตสังหาร ทันใดนั้นก็ปล่อยอึออกมา
ชุน老สามร้องลั่นยิ่งกว่าฆ่าหมูปีใหม่เสียอีก!
ลำดับขั้นในเรื่องนี้: ฝึกลมปราณ, สร้างฐาน, แก่นทอง, กำเนิดปฐพี, หลอมวิญญาณ, แยกจิต, หลอมรวม, คืนสู่สุญตา, กายาพิเศษ, บรรลุขั้นสูงสุด, เหินฟ้า, สลายด่าน, สู่เซียน