หลินเฟิงมองพวกเขาที่ต่างก็หวาดกลัวจนตัวหด
ก็รู้แล้วว่าพวกนั้นไม่กล้าบุกเข้ามา
“ถุย!”
หลินเฟิงถ่มเลือดปนออกมา!
เขามองพวกนั้นอย่างดูแคลน
จากนั้นหลินเฟิงก็หันไปมองคนตระกูลหลินที่ยืนสั่นงันงกอยู่ข้าง ๆ
ทุกคนต่างดูออก
ว่าพวกบอดี้การ์ดไม่กล้าบุกเข้ามาแล้ว
หลินเหยี่ยนอาจจะชอบทำตัวเสแสร้ง แต่ก็ถือว่ามีสมองอยู่บ้าง
เขารีบผลักคนอื่น ๆ มาไว้ข้างหน้า ส่วนตัวเองก็หลบไปด้านหลังอย่างสบายใจ แกล้งทำเป็นตาย
แต่ไม่ใช่ทุกคนในตระกูลหลินที่จะมีสมอง
อย่างเช่นดาราดังของเรา หลินซือเหยา!
แม้เธอจะตัวสั่นงันงก แต่พอเห็นหลินเฟิงมองมา ความรู้สึกเหนือกว่าก็ผุดขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เธอคิดไปเองตามสัญชาตญาณว่าหลินเฟิงควรคุกเข่าอยู่แทบเท้าเธอ แล้วกระดิกหางอ้อนวอนขอความเมตตา
“หลินเฟิง แกกล้ามากนะ คิดจะก่อกบฏหรือไง?”
หลินเฟิงมองเธอพลางแสยะยิ้ม “ดูท่าว่าวันนี้ถ้าไม่อัดเธอ ปากเหม็น ๆ นั่นคงไม่ยอมหุบสินะ!”
พอเห็นหลินเฟิงเดินเข้ามาหา หลินซือเหยาก็เริ่มกลัวขึ้นมาจริง ๆ
เธอถอยกรูดไม่หยุด “แกจะทำอะไร? ฉันเตือนแกไว้นะ อย่ามาทำอะไรบ้า ๆ!”
“ฉันจะทำอะไรน่ะหรือ? ฮ่า ๆ ๆ!”
หลินเฟิงคว้าผมยาวสลวยของหลินซือเหยาไว้ในมือ
“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”
เขาตบเธอติด ๆ กันหลายฉาด จนใบหน้าบวมเป่ง!
“นังสารเลว ก่อนหน้านี้ตบฉันสนุกมากไหม?”
หลินเฟิงตะคอกใส่หลินซือเหยาราวกับคนคลุ้มคลั่ง
พอถูกหลินเฟิงตะคอกใส่ ความทรงจำในอดีตก็ผุดขึ้นมาในใจหลินซือเหยา
จริงด้วย! ก่อนหน้านี้เธอทั้งตบตีและด่าทอหลินเฟิง!
ถึงขั้นเคยใช้แก้วน้ำปาใส่จนหน้าเขาแตกครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นเป็นเพราะอะไรนะ
เธอนึกไม่ออกแล้ว!
แต่ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย!
ฉันผิดหรือ?
ยิ่งคิดหลินซือเหยาก็ยิ่งสับสน บาดแผลบนใบหน้าราวกับไม่เจ็บเท่าเดิมแล้ว!