หลินจิ่งซานถึงกับคิดฉวยจังหวะที่หลินเฟิงกำลังสนใจเหวินซูหว่าน ลอบโจมตีจากด้านข้าง
แต่ตอนนี้หลินเฟิงไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
เขาเตะตวัดข้างอย่างสมบูรณ์แบบ ส่งหลินจิ่งซานกระเด็นไปอีกทาง
“อ๊าก! หลินเฟิง เขาเป็นพ่อของแกนะ! ทำไมถึงได้ใจดำขนาดนี้!”
เหวินซูหว่านยังคงด่าหลินเฟิงว่าใจดำ
หลินเฟิงคล้ายได้ยินเรื่องตลกเข้า เขามองสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเธอแล้วหัวเราะลั่น
“ฉันใจดำ! ฮ่า ๆ ๆ! ฉันใจดำ! ฮ่า ๆ ๆ!”
หลินเฟิงหัวเราะจนตัวงอ
คนพวกนี้ทำให้เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้วแท้ ๆ ยังกล้าพูดว่าคนอื่นใจดำอีก
ต่อให้ใจดำแค่ไหน อย่างมากก็แค่คิดฆ่าลูกแท้ ๆ เท่านั้นเอง!
“หัวเราะอะไรของแก!” เหวินซูหว่านงุนงงกับท่าทีของหลินเฟิง แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกรา
หลินเฟิงส่ายหน้า ไม่คิดจะเสียเวลาอธิบาย
วันนี้เขามาที่นี่เพื่ออัดคน อัดเสร็จก็กลับ
แน่นอนว่าแต้มอารมณ์ก็สำคัญมากเหมือนกัน
หลินเฟิงตบหน้าเหวินซูหว่านจนปลิวไปกระแทกหลินเหยี่ยนที่กำลังพยายามลุกพอดี
“อ๊าก—”
“อ๊าก—”
เสียงร้องโหยหวนสองเสียงดังขึ้น
ตอนนี้เหลือแค่ผู้หญิงสารเลวอย่างหลินซือเหยาที่ยังไม่ได้โดนซ้อม
ขณะที่หลินเฟิงกำลังจะลงมืออย่างทั่วถึง หลินจิ่งซานซึ่งถูกเขาเตะไปก่อนหน้านี้ก็ฟื้นตัวแล้ว
คราวนี้เขาฉลาดขึ้น รู้ว่าตัวเองสู้ไม่ไหว จึงรีบตะโกนลั่นว่า
“ใครก็ได้! มานี่!”
พริบตานั้นเอง ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนกับชายที่ดูเหมือนพ่อบ้านก็วิ่งเข้ามาจากนอกคฤหาสน์
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พ่อบ้านคนนี้ชื่อพ่อบ้านฝู และก็ดูถูกหลินเฟิงไม่ต่างกัน
หลินเฟิงมองคนสิบกว่าคนเหล่านั้น โชคดีที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ แต่ตามไปคุ้มกันคนที่โรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นเขาคงหนีออกมาไม่ได้ง่าย ๆ
แต่ตอนนี้ไม่ต้องหนีแล้ว
“นายท่าน!”
พ่อบ้านฝูมองสภาพห้องโถงที่เละเทะไปหมด พลางตะลึงจนพูดไม่ออก
เขามองไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมดูเหมือนทุกคนจะบาดเจ็บกันหมด?
“ซ้อมมัน! ฆ่าไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ให้ตาย!” พอเห็นบอดี้การ์ดเข้ามาครบ หลินจิ่งซานก็มีความมั่นใจขึ้นทันที เขาชี้หน้าหลินเฟิงแล้วตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง
จังหวะนั้นเอง เหวินซูหว่านก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่—”
เธอวิ่งไปขวางระหว่างหลินเฟิงกับบอดี้การ์ด กันพวกที่กำลังจะลงมือเอาไว้
“หลบไป!” หลินจิ่งซานตวาดด้วยความโมโห
“ไม่! เขาเป็นลูกชายฉัน ฉันไม่ยอมให้พวกคุณทำร้ายเขา!”
เหวินซูหว่านยังคงทำตัวเสียสติ
หลินเฟิงถึงกับพูดไม่ออก
คนที่ทำให้เขาเจ็บที่สุดไม่ใช่เธอหรือไง? อะไรนะ? โดนตบไปทีเดียวแล้วรู้สึกสะใจขึ้นมาหรือไง?
คนคนนี้ช่างย้อนแย้งเหลือเกิน!
“อาฝู ลากคุณนายออกไป! ฆ่าไอ้ลูกอกตัญญูนั่นซะ!” หลินจิ่งซานไม่สนใจเหวินซูหว่าน สั่งการตรง ๆ
“ครับ! ทุกคน ลุย!”
พ่อบ้านฝูสั่งบอดี้การ์ดให้ลงมือ
ทันใดนั้น บอดี้การ์ดสองคนก็ลากเหวินซูหว่านที่ร้องไห้กระซิก ๆ ออกไป
จากนั้นบอดี้การ์ดคนหนึ่งก็เดินเข้าหาหลินเฟิง มุมปากมีรอยยิ้มเยาะเย้ยเย็นชา
บอดี้การ์ดคนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน
ในสายตาพวกเขา แค่ส่งคนเดียวไปก็จัดการคุณชายน้อยที่ไม่ได้รับความโปรดปรานคนนี้ได้อย่างง่ายดาย
เพราะก่อนหน้านี้ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด
ตอนหลินเฟิงเพิ่งกลับมาตระกูลหลิน ใช่ว่าเขาจะไม่เคยต่อต้าน แต่ก็ถูกบอดี้การ์ดของตระกูลหลินกดไว้ได้อย่างง่ายดายทุกครั้ง
นานวันเข้า ความฮึดสู้ของเจ้าของร่างเดิมก็ถูกขัดเกลาจนหมดสิ้น!
“คุณชายเฟิง! จะคุกเข่าดี ๆ เอง หรือจะให้ผมลงมือ? ผมเป็นคนหยาบคาย ถ้าลงมือแล้วคงไม่เบา...”
บอดี้การ์ดยังพูดไม่ทันจบ หลินเฟิงก็พุ่งเข้าไปถึงตัว ใช้มือข้างหนึ่งกดต้นคอของอีกฝ่ายไว้ แล้วชกเข้ากลางอกอย่างแรงด้วยมืออีกข้าง
“พูดมากจริงนะ?”
“พรวด—”
บอดี้การ์ดพ่นน้ำย่อยออกมาคำโต
หลินเฟิงไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เขากระหน่ำต่อยซ้ำหลายหมัด แต่ละหมัดกระแทกเข้าเนื้อจนเกิดเสียงทึบหนัก
“พี่ห้า!”
“หยุดนะ!”
บอดี้การ์ดคนอื่นเห็นพี่ห้าถูกซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า พากันกรูเข้าใส่หลินเฟิง
“มาดีเลย!”
หลินเฟิงเห็นพวกนั้นพุ่งเข้ามาก็ไม่กลัวพวกเขา พอดีจะได้แก้แค้นแทนเจ้าของร่างเดิมสักหน่อย
คนพวกนี้เคยคอยกลั่นแกล้งเจ้าของร่างเดิมมานับครั้งไม่ถ้วน
“ย้าก!”
หลินเฟิงตะโกนลั่นแล้วเหวี่ยงพี่ห้ากระเด็นออกไป
ร่างกำยำของพี่ห้าลอยพุ่งเข้าใส่กลุ่มบอดี้การ์ด
“อ๊าก—”
พี่ห้าที่กระเด็นไปชนคนล้มไปสามสี่คน
คนที่เหลือยิ่งโกรธหนัก ส่งเสียงคำรามพลางพุ่งเข้าหาหลินเฟิง
คนเยอะขนาดนี้ หลินเฟิงไม่มีทางสู้กับพวกเขาด้วยมือเปล่า
เขายื่นมือไปหยิบกระบองสั้นออกมาจากด้านหลัง
ที่จริงมันเป็นของที่เขาซื้อจากระบบด้วยแต้มอารมณ์สิบแต้ม การเอาออกมาจากด้านหลังก็แค่ทำไปเพื่อไม่ให้ใครสงสัยเท่านั้น
หลินเฟิงกำกระบองสั้นไว้แน่น ดวงตาเย็นเยียบ แล้วเป็นฝ่ายฟาดใส่หัวบอดี้การ์ดที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อน
บอดี้การ์ดยกมือขึ้นกัน
“กร๊อบ!”
กระบองสั้นฟาดเข้าที่ท่อนแขน เสียงกระดูกแตกดังปนกับเสียงร้องโหยหวน
บอดี้การ์ดกุมแขนถอยกรูด ใบหน้าซีดเผือด
แต่หลินเฟิงเองก็ไม่ได้สบายดีนัก
บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างหลังฉวยจังหวะพุ่งเข้ามา คนหนึ่งล็อกแขนซ้ายของเขาไว้ อีกคนเตะเข้าที่เอวด้านหลังอย่างแรง
หลินเฟิงครางอู้อี้ ร่างเซถลาไปข้างหน้าสองก้าว เกือบล้มลง
เขาเหวี่ยงกระบองกลับไปฟาดใส่หน้าคนที่ล็อกแขน ฟันสองซี่กระเด็นปนกับเลือด
อีกฝ่ายร้องโหยหวนแล้วปล่อยมือ หลินเฟิงเพิ่งหลุดพ้น ก็ถูกหมัดหนัก ๆ ซัดเข้าที่โหนกคิ้วพอดี
“ปัง!”
เลือดไหลจากหางตาทันที จนตาซ้ายพร่ามัวไปหมด
หลินเฟิงเลียเลือดตรงมุมปาก แล้วกลับหัวเราะออกมา
เขาเห็นอะไรอยู่?
แต้มอารมณ์บนหน้าต่างระบบกำลังเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์โกรธ +8 จากบอดี้การ์ดหวังเฉียง】
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์หวาดกลัว +12 จากบอดี้การ์ดหลี่หู่】
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์ตกตะลึง +15 จากบอดี้การ์ดจ้าวกัง】
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์โกรธ +99 จากหลินจิ่งซาน】
【ติ๊ง! ได้รับอารมณ์หวาดกลัว +88 จากหลินเหยี่ยน】
นี่มันการต่อสู้ที่ไหนกัน? นี่มันเก็บเงินชัด ๆ!
หลินเฟิงกำกระบองสั้นแน่น ย่อตัวหลบหมัดของบอดี้การ์ด แล้วเหวี่ยงกระบองฟาดเข้าที่หัวเข่าของคนตรงหน้า
หัวเข่าของอีกฝ่ายอ่อนยวบจนทรุดลงไปคุกเข่าข้างเดียว
หลินเฟิงตามเข้าไปเตะใส่หน้าเต็มแรง ส่งร่างนั้นหงายหลังล้มลง เลือดกำเดาไหลไม่หยุด
แต่หมัดจากคนอื่น ๆ ก็กระหน่ำลงบนร่างเขาไม่ขาดสาย
หมัดหนึ่งซัดเข้ากลางหลังจนเขาเซไปข้างหน้า
ศอกหนึ่งกระแทกเข้าที่ชายโครง ทำให้เขาสูดปากด้วยความเจ็บปวด
อีกคนเตะเข้าที่เอวด้านข้าง ร่างเขาเซไปทางหนึ่งสองก้าว
หลินเฟิงเพิ่งได้ระบบมาไม่นาน พลังต่อสู้จึงยังเพิ่มขึ้นไม่ถึงขีดสุด
ยาเสริมกายเขากินไปแค่เม็ดเดียว แต่ยังดีที่มียอดสมบัติจากชุดของขวัญมือใหม่คอยหนุนหลัง!
ทำให้เขาสู้กับบอดี้การ์ดทั้งกลุ่มได้อย่างสูสี
หลินเฟิงสี่ บอดี้การ์ดหก
เขาถูกต่อยไปหลายหมัด โหนกคิ้วแตก เลือดกำเดาไหลอาบหน้า
มุมปากก็แตก ชายโครงซ้ายยิ่งถูกเตะจนแสบร้อน ทุกครั้งที่หายใจเหมือนมีเข็มทิ่มแทง
แต่บอดี้การ์ดพวกนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ถูกกระบองสั้นฟาดจนเจ็บระบมไปทั้งตัว
แม้หลินเฟิงจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังไม่ยอมเลิกรา
อาศัยใจเด็ดสู้ตาย เขาเปิดฉากต่อสู้แลกชีวิตกับบอดี้การ์ดกลุ่มนี้
บอดี้การ์ดคนหนึ่งพุ่งมาจากด้านข้าง หวังรวบเอวเขาไว้
หลินเฟิงไม่ถอยกลับรุก ใช้หัวโขกเข้าที่สันจมูกของอีกฝ่าย
“กร๊อบ!”
บอดี้การ์ดร้องโหยหวนพลางกุมจมูก เลือดทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว
หลินเฟิงฉวยจังหวะชุลมุนเพียงชั่วครู่นี้ เหวี่ยงกระบองซ้ายทีขวาที ฟาดใส่บอดี้การ์ดที่เหลือดังเพียะ ๆ
เขาละทิ้งการป้องกันไปโดยสิ้นเชิง ยอมเจ็บเพื่อแลกกับการทำให้อีกฝ่ายเจ็บ และสู้แบบเอาชีวิตเข้าแลก
พวกแกต่อยฉันหนึ่งหมัด ฉันฟาดกลับสามที
พวกแกเตะฉันหนึ่งที ฉันฟาดคืนห้าที
เลือดบนใบหน้าของเขายิ่งมากขึ้น บาดแผลบนร่างยิ่งหนักขึ้น แต่ดวงตาคู่นั้นกลับยิ่งสว่างไสว รอยยิ้มตรงมุมปากยิ่งบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม
คนตระกูลหลินที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ต่างใจหายวาบ
พวกเขาเห็นความบ้าคลั่งของหลินเฟิง และเห็นว่าเขาบาดเจ็บสาหัสแล้ว
แววตาของหลินเหยี่ยนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: ตีให้ตาย! เร็วเข้า! ตีให้ตาย!
เหวินซูหว่านร้องไห้สะอึกสะอื้น “อย่าตีกันเลย! หยุดนะ!”
แต่หลินจิ่งซานที่ถูกลูกชายทำร้ายกลับมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม “อย่าไปฟังเธอ! ซ้อมมัน! อัดมันให้หนัก!”
ส่วนสองพี่น้องหลินซือวั่งกับหลินซือเหยาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
พวกเธอถูกเลี้ยงดูอย่างสุขสบาย เคยเห็นฉากแบบนี้เสียที่ไหน? ทั้งคู่กอดกันแน่น ตัวสั่นเทาไปหมด
แต่หลินเฟิงกลับยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม
เขาไม่กลัวเลยสักนิดว่าตัวเองจะบาดเจ็บ
ตอนนี้เขามีแต้มอารมณ์เกินพันแล้ว พอสู้เสร็จก็ซื้อยามากินสักเม็ด เดี๋ยวก็หาย
สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือจัดการบอดี้การ์ดเฮงซวยพวกนี้ให้หมอบ
แต่ละคนเอาอำนาจเจ้านายมาข่มคนอื่น สมควรตายทั้งนั้น!
“ฮ่า ๆ ๆ! พวกแกก็มีฝีมือแค่นี้เอง!”
หลินเฟิงหน้าเปื้อนเลือด ฟาดกระบองใส่หน้าหัวหน้าบอดี้การ์ด
หัวหน้าบอดี้การ์ดครางอู้อี้ ฟันหน้าสองซี่กระเด็นออกมา ร่างหงายหลังล้มลง
ท้ายทอยกระแทกพื้นอย่างแรง ตาพร่าไปชั่วขณะ แล้วก็ลุกไม่ขึ้นอีก
บอดี้การ์ดที่เหลือเริ่มคิดถอยแล้ว
ไม่มีใครไม่บาดเจ็บ
คนที่เจ็บน้อยที่สุดก็เริ่มต้นด้วยซี่โครงหักหนึ่งซี่
ส่วนคนที่เจ็บหนัก นอนฟุบอยู่บนพื้นร้องโอดโอยไปแล้ว!
ที่สำคัญที่สุดคือหลินเฟิงสู้เหมือนคนบ้า ยอมเจ็บเพื่อแลกกับการทำให้อีกฝ่ายเจ็บ
แถมเขายังเร็วผิดปกติ พวกเขาต่อยเขาหนึ่งหมัด เขาก็ฟาดกลับได้สามที
ถ้าไม่ใช่เพราะเงินเดือนเดือนละสามหมื่น พวกเขาคงหนีไปตั้งนานแล้ว
แต่ถึงจะได้เงินเดือนเดือนละสามหมื่น ก็ไม่คุ้มเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก!
บาดเจ็บหนักขนาดนี้ ก็ถือว่าทำหน้าที่เต็มที่แล้ว!
ส่วนหลินเฟิงนั้นได้ระบายอย่างสะใจแล้ว!