ก่อนหน้านี้เสิ่นจือเหยายังปากแข็งอยู่ แต่พอเห็นหลินเฟิงกำลังจะไปจริง ๆ ก็ลนลานขึ้นมาทันที
ตอนนี้เธอขยับตัวไม่ได้ แถมส่วนลึกในร่างกายยังโหยหาอย่างไม่รู้จบ
หากถูกทิ้งไว้ที่นี่จริง ๆ เธอไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่ตายก็คงพิการไปทั้งตัว
เธอร้อนใจแล้ว
“นี่! คุณจะไปไหน! อืม—”
เพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด
ทันทีที่เธออ้าปาก น้ำเสียงก็แฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างยากจะห้าม
หลินเฟิงไม่แม้แต่จะหันกลับมา ยังคงเดินต่อไป
“คะ-คุณเห็นคนกำลังจะตายแล้วยังไม่ช่วย ยังเป็นผู้ชายอยู่ไหม!”
เมื่อเห็นหลินเฟิงไม่หันกลับมา เสิ่นจือเหยาก็ด่าทอเขาด้วยความร้อนใจ
สีหน้าหลินเฟิงพลันขรึมลง
เขาหันกลับมาอย่างฉับพลัน ย่อตัวลง แล้วบีบคางเสิ่นจือเหยาไว้ในมือ
ท่าทางของหลินเฟิงทำให้เสิ่นจือเหยาตกใจ เธอถามด้วยความหวาดกลัวว่า “คะ-คุณจะทำอะไร!”
เธอถูกบีบจนเจ็บ
“ฉันเป็นผู้ชายหรือเปล่า ต้องพิสูจน์ให้เธอดูไหม? ให้ท้ายกันมากไปแล้วใช่ไหม?” หลินเฟิงกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
“ขอโทษ! ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย!”
น้ำตาของเสิ่นจือเหยาไหลพราก
แม้จะกลัว แต่ก็จำต้องอ้อนวอนหลินเฟิงต่อไป
ขณะเดียวกันก็เสียใจที่เมื่อครู่ปากเสียไป! ทำไมต้องไปยั่วโมโหเขาด้วย!
ถ้าเขาหนีไปจะทำยังไง!
ตอนนี้เธอกลัวจนถึงขีดสุด ทั้งกลัวหลินเฟิงจะทิ้งเธอไป และกลัวว่าเขาจะทำเรื่องไม่ดีต่อเธอ!
แต่ถ้าต้องเลือกจริง ๆ เธอก็ยังยอมให้หลินเฟิงพาตัวไปมากกว่า
อย่างไรเสีย แม้หลินเฟิงจะเปื้อนเลือดไปทั้งตัว แต่ก็ดูหล่ออยู่บ้าง!
สถานการณ์ของเธอตอนนี้ก็เหมือนถูกบังคับให้เลือกระหว่างกองขี้สองกอง แต่กองหนึ่งเป็นรสช็อกโกแลต!
เธอทำได้แค่กัดฟันเลือกกองรสช็อกโกแลตด้วยความหวาดกลัว!
【ติ๊ง! อารมณ์หวาดกลัวจากเสิ่นจือเหยา +10】
“หืม?”
หลินเฟิงชะงัก อารมณ์แต้มนี้เพิ่มขึ้นมาได้ยังไง
ต้องทำให้เธอกลัว! ต้องขู่เธอ!