ในที่สุดหลินเฟิงก็กลับเข้าสู่สภาวะอันลึกลับเกินหยั่งถึงได้อีกครั้ง
เขาสัมผัสได้ถึงศิลาวิญญาณที่กำอยู่ในมือ ก่อนจะรีบเชื่อมต่อกับปราณภายในนั้น
ทันใดนั้น ปราณสายแล้วสายเล่าก็ไหลตามเส้นลมปราณเข้าสู่ตันเถียนของเขา
ผ่านไปอีกพักใหญ่ ปราณที่อยู่ในศิลาวิญญาณก้อนนั้นก็ถูกหลินเฟิงดูดซับไปจนหมดสิ้น
หลินเฟิงลืมตาขึ้น แล้วมองหน้าต่างระบบตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น
【ระดับบำเพ็ญ: ขั้นฝึกปราณตอนต้น】
ในที่สุดคำว่า “ปลอม” ก็หายไปแล้ว
ตื่นเต้น ดีใจ
อารมณ์ของหลินเฟิงในตอนนี้ยากจะบรรยาย
เขาก้าวเข้าสู่ขั้นฝึกปราณอย่างเป็นทางการแล้ว
การเหินสู่สวรรค์มีหวังแล้ว!
จากนี้ไป เรียกฉันว่า หลิน·เซียนผู้ยิ่งใหญ่·เฟิง!
หลินเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ฟ้าสางแล้ว
แม้จะบำเพ็ญเพียรมาตลอดทั้งคืน แต่เขากลับไม่ง่วงเลยสักนิด
ดูท่าการเข้าฌานจะใช้แทนการนอนได้สินะ
เยี่ยมไปเลย
ต่อไปนี้ไม่ต้องนอนแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าหนุ่ม ๆ อายุยี่สิบกว่าในสมัยนี้นอนหลับลงได้ยังไง
ยังเหินสู่สวรรค์ไม่สำเร็จ จะนอนไปทำไม?
พอไร้เทียมทานแล้ว ค่อยนอนให้เต็มที่ก็ได้ ทำไมต้องนอนตอนยังหนุ่มด้วย?
นี่มันเสียเวลาชัด ๆ
เสียชีวิตไปเปล่า ๆ!
หลินเฟิงมองไปทางเตียง
เสิ่นจือเหยาที่นอนแผ่อยู่บนเตียงมาครึ่งค่อนคืนก็สงบลงนานแล้ว
ตอนนี้เธอนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย
หลินเฟิงส่ายหน้า แล้วเก็บผ้าห่มที่เธอถีบตกพื้นขึ้นมา
ก่อนจะคลุมร่างเธอไว้
จากนั้นจึงเดินออกไป
อย่างไรเสีย ห้องนี้ก็เปิดในชื่อของเธอ เงินก็เป็นเธอจ่าย
พอตื่นขึ้นมา เธอก็คงไปเช็กเอาต์เอง!
หลินเฟิงเดินไปทางโรงเรียน พลางคิดว่าจะหาเงินอย่างไรดี