พี่แผลเป็นเหลือบมองเวลา
“ใกล้ได้เวลาแล้ว! ดูท่าไอ้หนูนั่นคงกลัวจนไม่กล้ามา!”
พี่แผลเป็นพูด
ชายผมทองตาเป็นประกาย
แค่พี่แผลเป็นออกคำสั่ง เขาก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปทันที
ส่วนหลินเฟิงมาถึงบริเวณห่างจากโรงงานร้างหลายร้อยเมตรแล้ว
หลินเฟิงจอดสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าไว้ให้เรียบร้อย ก่อนล่องหนแล้วค่อย ๆ ลอบเข้าไปในโรงงาน
เขาไม่ได้โง่
ยังไม่รู้สถานการณ์ของศัตรูแน่ชัด จะบุกเข้าไปตรง ๆ แบบไม่คิดหน้าคิดหลังได้ยังไง?
เขาเริ่มเข้าใจแล้ว!
หลักการที่ว่าคนเจ้าเล่ห์จึงจะมีชีวิตยืนยาวน่ะ!
ไม่นานหลินเฟิงก็สืบจนรู้สถานการณ์ภายในโรงงานอย่างถ่องแท้
มีนักเลงอยู่สามสิบกว่าคน แต่ละคนพกอาวุธอย่างมีดพกกับท่อเหล็ก
เขายังหาตำแหน่งของเสิ่นจือเหยาเจอด้วย
ตอนนี้หลินเฟิงกำลังล่องหนยืนอยู่ไม่ไกลจากพี่แผลเป็น
ในโรงงานมีคนอยู่ยี่สิบกว่าคน
หลินเฟิงไม่ได้กลัวคนพวกนี้ สิ่งที่ยากคือจะพาเสิ่นจือเหยาออกไปอย่างปลอดภัย โดยไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเขาล่องหนได้อย่างไร
ถ้าบุกเข้าไปตรง ๆ ก็กลัวว่าพวกมันจะจนตรอกแล้วทำอะไรบ้า ๆ
ถ้าพวกมันไม่สนอะไรทั้งนั้น แล้วหันไปฆ่าเสิ่นจือเหยาขึ้นมาจะยุ่งเอา!
มีปัญหาคิดไม่ตกก็ถามระบบ
หลินเฟิงเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง
“เจ้าระบบ รีบบอกมา มีอะไรที่ใช้ได้บ้าง!”
【นายวาดยันต์เป็นไม่ใช่หรือไง? วาดยันต์มายาลวงตาสักแผ่น ก็จบเรื่องแล้ว!】
ระบบพูดจาประชดประชัน
หลินเฟิงพูดไม่ออก
ดูท่าระบบจะไม่พอใจที่เขาพึ่งพาตัวเองจริง ๆ!
แต่ยันต์มายาลวงตาเป็นยันต์ระดับต้นที่วาดยาก หลินเฟิงยังวาดไม่ไหว
ช่วยไม่ได้ ยังไงก็ต้องยอมจ่าย
“เฮ้อ! เจ้าระบบ! ซื้อยันต์มายาลวงตาแผ่นหนึ่ง!”
เรื่องซื้อขายนี่ ระบบกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
มันหักแต้มอารมณ์ของหลินเฟิงไปแปดร้อยแต้มทันที